268 DE OORSPRONG DES LEVENS. 



daarbij o. a. beroepende op de negatieve uitkomsten van pasteur, 

 maar van de proeven van hüizinga en bastian geen gewag makende , het- 

 geen mij zeer bevreemdend voorkomt, daar toch niet wel aan te ne- 

 men is , dat hij daarmede onbekend zou zijn. Hij verwerpt daarenboven 

 de mogelijkheid een er abiogenesis a priori (hetgeen echter tegen hui- 

 zinga's positieve uitkomsten zeer weinig bewijst, "car il n'y a rien de 

 si brutalement concluant qu'un fait"). "Nadat men telkens en herhaal- 

 delijk op nieuw waargenomen heeft" , zegt preyer , "dat levende licha- 

 men slechts daar verschijnen, waar reeds leven was, en daar op dezen 

 regel nooit eene uitzondering voorgekomen is , zal het inductieve be- 

 sluit, dat men ook in de verste toekomst niets levends vinden zal 

 dat niet van iets levends afstamt, even zoo rechtmatig schijnen, als 

 het andere inductieve besluit , dat , daar alle levende lichamen , die men 

 tot dusver waargenomen heeft, gestorven zijn, ook alle nog levende 

 of alle lateren , die eens zullen leven , ook moeten sterven. Deze beide 

 generalisaties zijn volkomen gelijkwaardig. ... De inductieve zekerheid van 

 de geboorte voor alle organismen is volkomen even groot, als de in- 

 ductieve zekerheid van den dood voor alle organismen." 



Daarna gaat preyer over tot een onderzoek , in hoever het mogelijk 

 is, dat levende of levensvatbare en ontwikkelbare plantaardige of dier- 

 lijke lichamen van uit de wereldruimte op aarde geraakt zijn en zich 

 daar zelfstandig voortgeplant hebben. De eerste , die deze meening uit- 

 gesproken heeft, is volgens preyer Professor Dr. herman everhart 

 richter in Dresden in Mei 1865 , in eene verhandeling over het Dar- 

 winisme, daarna in 1870 en eindelijk in 1871 in een artikel "Mikro- 

 zoën des Weltalls" getiteld. In laatstgenoemd artikel vermeldt richter 

 o. a., dat niet slechts in vele meteoorsteenen humusachtige en op pe- 

 troleum gelijkende stoffen voorkomen, maar dat zelfs bij een meteoor- 

 steenval in Zweden in 1870 brokjes humus op de sneeuw nedervielen 

 en in overvloed verzameld konden worden! Humus nu ontstaat slechts 

 door vermoddering van organische zelfstandigheden , en vermoddering 

 is volgens richter slechts onder medewerking van fermentzwammen 

 denkbaar. Derhalve moeten op dien meteoorsteen volgens richter fer- 

 mentzwammen en andere organismen geleefd hebben. 



Als men krijt in zeer verdund zoutzuur oplost, zouden de daarin 

 voorkomende micrococcen een trillende en zelfs zwemmende beweging 

 aannemen , hetgeen volgens sommigen een herleving van die sedert 

 honderdduizende jaren in den schoot der aarde begraven organismen 



