DE OORSPRONG DES LEVENS. 271 



enkel verschil tusschen levende organismen en anorganische natuurlicha- 

 rnen werkelijk altijd doorgaat , namelijk dit , dat alle levende we- 

 zens slechts van andere levende wezens afstammen, terwijl op alle 

 andere verschillen uitzonderingen bestaan. 



Dit leidt hem na een lange en tamelijk nevelachtige redeneering, 

 waarbij o. a. de zee en het vuur bij levende wezens vergeleken wor- 

 den (welke vergelijking ons als poëzie zeer fraai , maar natuurwetenschap- 

 pelijk minder juist schijnt ') tot het volgende besluit: het protoplasma 

 als zoodanig bestond niet van den beginne af , behoeft niet van buiten 

 af op aarde gekomen te zijn , kan niet uit niet levende anorganische 

 stoffen ontstaan, maar "de steeds plaats gehad hebbende bewe- 

 ging in het heelal is zelf leven en het protoplasma moest 

 noodzakelijk overblijven, nadat door de meer intensieve le- 

 venswerkzaamheid van de gloeiende planeet aan hare zich afkoelende 

 oppervlakte de thans anorganisch genoemde lichamen afgescheiden ge- 

 worden waren , zonder dat zij wegens de voortdurend dalende tem- 

 peratuur der aardschors weder in de langzamerhand ook in massa af- 

 nemende heete vloeistoffen opgenomen konden worden. De zware 

 metalen , eens (evenals alle andere) ook organische elementen , smol • 

 ten niet meer , gingen niet weder terug in den kringloop , die ze uit- 

 gescheiden had. Zij zijn de teekens van de lijk verstij ving van voor- 

 wereldlijke reusachtige organismen, wier adem wellicht gloeiende ijzer- 

 damp, wier bloed wellicht vloeibaar goud was, en wier voedsel mete- 

 oorsteenen waren. "(!) 



Het leven van het gloeiend vloeibaar gedeelte van den met een 

 gloeiende atmospheer omgeven aardbol moest derhalve volgens preyer 

 door de stroomingen , de stofwisseling , temperatuursverandering enz. 

 eerst voeren tot de uitscheiding van al die anorganische lichamen, 

 welke wij thans als dood in en op de aarde vinden , zonder in en aan 

 hen sporen van dierlijk en plantaardig leven te ontdekken , met name 

 van de zware metalen. De aggregaten , welke deze laatsten uitscheid- 

 den , waren destijds de levende organismen. Noodwendig moesten zij 

 zich aan de oppervlakte van de in de koude wereldruimte voortdurend 

 warmte uitstralende aardschors hoe langer hoe meer verdichten en had- 

 den de door hen zelve uitgescheiden , vastgeworden produkten een we- 

 zenlijk storenden invloed op hun eigen intensieve levensbeweging. 



1 Wij verwijzen hieromtrent naar het oorspronkelijke. 



