296 BIJ HET VOORGAANDE STUKJE. 



die tot het zien van zulk een heldere plek kon aanleiding geven. 

 De chambre noire der photographen toont ons , zooals iedereen weet , 

 wat er in ons oog geschiedt als wij zien. Even als er in dit werktuig 

 op het matte glas in den achterwand een verkleind beeld ontstaat van 

 elk genoegzaam verlicht voorwerp, waarop het gericht is, evenzoo en 

 door dezelfde oorzaak ontstaat op den achterwand van ons oog, op 

 het netvlies, een beeld, men mag hier wel zeggen een beeldje, van 

 die voorwerpen waarop wij het oog vestigen. Het voelen en duiden 

 van die beelden is wat wij zien noemen. Zien wij dus naar een zwarte 

 plek op witten grond , dan wordt geheel ons netvlies door het licht 

 aangedaan, dat door dien grond wordt teruggekaatst, met uitzondering 

 alleen van het kleine deel waarop het beeld van het zwarte voorwerp valt. 

 Hierop valt geen, of althans zeer weinig licht: zwart immers is voor 

 ons een vlak als het geen of bijna geen licht terugkaatst. Nu is het 

 van al onze gewaarwordingen bekend dat de eerste indruk daarvan 

 verreweg het sterkst is, dat ons gevoel daarvoor spoedig afgestompt 

 wordt. Wie nog een afzonderlijk bewijs hiervoor behoeft, kan dit ver- 

 krijgen door de spits van het een of ander voorwerp, onder stand- 

 vastige drukking, met de huid b. v. van zijn hand in aanraking te 

 brengen , zóó dat hem dit in 't eerst onaangenaam , bijna pijnlijk aan- 

 doet. Na weinig oogenblikken zal hij dien indruk voelen verminderen, 

 even als ware de spits minder scherp of de drukking geringer gewor- 

 den. Met onze gezichtszenuw — het netvlies is niets anders als de 

 uitspreiding der vezelen van deze — gaat het evenzoo als met elke 

 andere gevoelszenuw. Elk harer vezelen, die een tijd lang door licht 

 is aangedaan geworden , is voor dit licht daardoor minder gevoelig ge- 

 maakt: de indruk van dit licht op diezelfde vezel schijnt ons nu 

 zwakker dan in het eerst , zwakker ook dan die , welke hetzelfde licht 

 ons geeft, als het een andere vezel van onze gezichtszenuw treft, die 

 nog niet , althans niet kort te voren , bestraald en dus geprikkeld is ge- 

 worden. De sneeuwblindheid , de groote ongevoeligheid voor vrij sterke 

 lichtindrukken , welke het gevolg is van het langen tijd achtereen zien 

 op een sterk verlichte sneeuwvlakte , is een sterk sprekend voorbeeld van 

 die afstomping. Om haar ook dan nog duidelijk te kunnen waarnemen 

 als wij slechts voor weinige oogenblikken een verlicht wit vlak hebben 

 beschouwd, hebben wij niets anders noodig dan een middel om den 

 eersten , verschen indruk met den lateren te kunnen vergelijken. Dit 

 levert ons de zwarte plek in de boven beschreven proefnemingen, als 



