340 EEN MERKWAARDIG VLINDERGESLACHT UIT ZUID-AMERIKA. 



bladstukjes en bladsteelen, later uit stukjes der takken samenstelt (fig. 5, 

 blz. 345). Hoe ouder en groot er de rups wordt , des te dikker zijn de tak- 

 ken, die zij tot den bouw van haar huis bezigt , en de geheel volwassene 

 rupsen gebruiken daartoe dikwijls takken ter dikte van een penneschacht. 



De takken, welke de rups uitkiest, worden op zoodanige wijze af- 

 gebeten, dat het dunnere, onbruikbare gedeelte op den grond valt, 

 waarna van de afgebeten plaats een cylindervormig stuk wordt afge- 

 knaagd, gewoonlijk zoo lang als de woning breed is. 



Een gevolg van deze levenswijze is, dat men onder een boom, die 

 zulke rupsen huisvest, vaak groote takken op den grond ziet liggen. 

 Ik vond bijna iederen morgen onder een jongen treurwilg in mijn tuin , 

 waar ik eenigen dezer rupsen opvoedde, verscheidene loten van onge- 

 veer een el lang, zoodat ik eindelijk genoodzaakt was de rupsen van 

 den boom te nemen, daar zij dezen te zeer havenden. 



De korte cylinders, welke de rupsen van den tak afbijten, worden 

 door zijdraden aan de woning bevestigd, want anders zou natuurlijk 

 deze cylinder even goed op den grond vallen als het dunnere, afge- 

 betene gedeelte. Zoodra zij met het af knagen aanvangt, wordt de 

 woning door eenige draden aan den tak bevestigd vóór de plaats , waar 

 de rups aanvangt te arbeiden. Is deze bevestiging nu sterk genoeg, 

 dan kruipt de rups met de voorste helft des lichaams uit de woning, 

 zich daarbij met de borstpooten aan den tak vasthoudend, en vangt 

 aan met hare kaken de schors rondom den tak af te knagen. Dit door- 

 knagen van den tak geschiedt zóo geregeld, dat de sneêvlakte den 

 vorm van een regelmatig kogelsegment bekomt. Al de afgeknaagde 

 houtvezelen worden daarbij door de rups opgegeten. 



Wanneer het afbijten van het stukjen zoover is gevorderd, dat er 

 beweging in komt, hecht de rups het door een paar zijdraden aan 

 haar huisjen vast, zoodat, zoodra het geheel afgebeten is , het wel valt, 

 maar op zijde van de woning blijft hangen, waar de rups het dan 

 verder vastspint. 



Niet alleen echter is de rups zoo schadelijk door de zorg voor woning 

 en voedsel, maar ook, en wel hoofdzakelijk , door de wijze, waarop zij 

 hare woning aan de takken bevestigt , als de tijd harer metamorphose daar 

 is. Zij spint dan een ringvormigen, dikken, sterken, zijden band om den 

 tak en hangt daaraan hare woning op (fig. 6 , blz. 346). Deze band is 

 ongeveer een halve centimeter dik en zóo sterk , dat het moeite kost 

 hem zelfs met behulp van mes of schaar los te maken; gewoonlijk 



