EEN MERKWAARDIG VLINDERGESLACHT UIT ZUIü-AMERIKA. 347 



woning kunnen de parasieten hunne legboor niet heen steken, even 

 als ook de vogels slechts zeer jonge rupsen bemachtigen kunnen , dewijl 

 de huisjes der ouderen te taai en te sterk zijn, om door een vogel- 

 snavel verscheurd te kunnen worden. Eenige malen zag ik een Synil- 

 laxis-soort op jonge rupsen jacht maken , maar overigens ken ik geene 

 vijanden dezer soort. 



Door hetzelfde sluitingsmiddel beschut de rups zich tegen te groote 

 zonnewarmte , tegen regen enz. 



De sterke vermeerdering dezer dieren en de goede verdedigingsmid- 

 delen, die zij bezitten , zijn oorzaak dat deze soort zoo algemeen is en 

 de boomen vaak zoozeer met deze woningen beladen zijn, dat geen 

 blad er van overblijft en de takken er uitzien alsof zij rijk met vruch- 

 ten zijn beladen. Vele landverhuizers , die hier aankomen , gelooven bij 

 den eersten aanblik werkelijk aan een buitengewonen oogst van vruch- 

 ten , die zij nog niet kennen, en mijzelven is het voorgekomen , dat nog 

 niet dikke takken onder den last dezer rupsen-woningen gebogen wa- 

 ren. Het is duidelijk, dat een boom bij zulk eene overbevolking weg- 

 kwijnt en vaak zelfs sterft. 



Zooals ik reeds mededeelde, komen de rupsjes uit het ei ongeveer 

 te gelijkertijd met het uitbotten der boomen , dat is hier in de maand 

 Augustus of in 't begin van September. In Februari of Maart zijn zij 

 volwassen, en de daartusschen liggende tijdsruimte is vrij regelmatig 

 tusschen de vier vervellingen verdeeld. Trouwens, eenmaal is het mij 

 voorgekomen, dat de rupsen twee jaren leefden; ofschoon zij reeds in 

 het eind van het eerste jaar volwassen waren en den winter .in vol- 

 komen rust doorbrachten , vingen zij toch in het volgend voorjaar weder 

 aan zich te bewegen en te eten en verpopten zich in het einde van den 

 tweeden zomer. Zij aten dit tweede jaar echter weinig en groeiden 

 niet meer. Een tweejarig rupsenleven is alzoo wel als eene zeldzame 

 anomalie bij deze soort te beschouwen. 



Als de rups zich tot de metamorphose voorbereidt, hecht zij hare 

 woning zeer sterk met een zijden , bandvormigen ring aan een tak (fig. 

 6) , zooals ik reeds boven, van de schade , die zij aanricht, sprekende , 

 vermeld heb. Dan wordt de bovenopening door zijden draden dicht- 

 gesponnen en goed gesloten. De rups ontlast vervolgens door de on- 

 derste opening eenige dunne , geelgroene , waterige excrementen en 

 keert zich den volgenden dag in hare woning om, zoodat de kop aan 

 de onderste opening en het achtereinde aan de bovenste , nu geslotene , 



