350 EEN MERKWAARDIG VLINDERGESLACHT UIT ZUID-AMERIKA. 



Het poppenleven duurt gewoonlijk vijf tot zes weken, en aan het 

 einde van dit tijdperk kruipt de mannelijke pop ter halver lichaamslengte 

 uit de onderste opening der woning , de vrouwelijke echter niet. Is de 

 vorming van den vlinder in de poppenhuid voleindigd, zoo bekomt de 

 huid een min of meer kruisvormige scheur aan kop of borst, en de 

 vliuder kruipt er uit , zich daarbij met de pooten aan de poppenhuid 

 vasthoudend en vervolgens tegen de woning opklimmend, waar hij zit- 

 ten blijft totdat de vleugels de natuurlijke grootte en sterkte door het 

 intreden der lucht in de luchtbuizen verkregen hebben. Het uitkomen 

 geschiedt gewoonlijk in den morgen, en tegen den avond is de vlinder 

 dan vliegv aardig , zoodat hij in de schemering gaat rondvliegen om een 

 wijfje te zoeken. Dit geschiedt in April en Mei. Het wijfje echter 

 leidt een treuriger leven , daar het in zijn huisje blijft en van de 

 schoone wereld , die zij nooit te zien krijgt , geen denkbeeld erlangt. 

 Wel bekomt de poppenhuid ook zulk een kruisgewijze scheur, maar 

 in plaats van er uit te kruipen , steekt het wijfje hoogstens den kop 

 er uit, waardoor het nog niets dan het inwendige des huisjes te zien 

 krijgt; het wacht slechts op een mannetje. 



Het schijnt dat de mannetjes de onbevruchte wijfjes ruiken, en 

 alleen door de reukzenuwen hunne aanwezigheid in zoo'n huisje gewaar 

 worden , want zien kunnen zij haar natuurlijk niet. Dit hoeft men trou- 

 wens bij meer insekten waargenomen. 



Zoodra nu een mannetje een onbevrucht wijfje ontdekt heeft, zet 

 hij zich op haar woning; met den kop naar onderen gekeerd en zich 

 met de pooten vasthoudend , tracht hij zijn achterlijfseinde in de ope- 

 ning der vrouwelijke woning te brengen , wat hem gewoonlijk ook 

 gelukt , maar dikwijls met veel moeite , want de nauwheid der opening , 

 de slapheid van dit eind der wanden en vaak eenige verwarde draden 

 zijde aan de binnenzijde maken hem de uitvoering van zijn voornemen 

 zeer moeilijk en kosten hem vaak veel tijd. Is het hem eindelijk gelukt , 

 dan is hij nog niet veel tot zijn doel genaderd , daar hij dan daarbinnen 

 den kop van het wijfje ontmoet, terwijl de bevruchting slechts plaats 

 vindt door eene innige vereeniging hunner beiden achterlijfseinden , 

 (de zoogenaamde paring). Het achterlijfseinde van het wijfje is voor hem 

 moeilijk te bereiken, daar het zich in het bovenste, geslotene einde 

 der woning bevindt en daarenboven nog nauw door de poppenhuid 

 wordt omsloten. Op welke wijze bereikt nu het mannetje zijn doel? 



Beroemde dierkundigen hebben bij de europeesche soorten dezer 



