EEN MERKWAARDIG VLINDERGESLACHT UIT ZUID-AMERIKA. 351 



familie, met hunne dergelijke, slechts kleinere, woningen en dergelijke 

 wijfjes, waargenomen dat het wijfje zich in haar huisje omkeert 

 om de paring mogelijk te maken, en hare vroegere houding weer aan- 

 neemt zoodra de paring geëindigd is , d. i. dat zij zich dan weder in 

 het poppenhuis met den kop naar onderen plaatst. De heer berg , assis- 

 tent aan het provinciaal museum van Buenos- Aires heeft echter voor 

 dit geslacht een andere theorie onlangs bekend gemaakt , die ik nog 

 niet in de gelegenheid was door waarneming te constateeren. Het man- 

 netje zou namelijk zijn achterlijf door de scheur der poppenhuid 

 inbrengen , op dezelfde wijze als het door de opening der woning ge- 

 drongen is, en dan zijn lang achtereinde tusschen het lichaam van het 

 wijfje en de poppenhuid door , langs haar borst en buik , in de hoogte 

 stuwen , totdat hij hare geslachtsorganen bereikt. Het wijfje zou harer- 

 zijds daarbij medewerken door haar achterlijfseinde een weinig om te 

 buigen. Op deze wijze zouden zij ongeveer een uur lang in direkte 

 geineen schap zijn. Wanneer men echter nagaat hoe eng de poppenhuid 

 het weeke , dikke lichaam der wijfjes omsluit , hoe ruw en oneffen , 

 vooral door de segment-cirkels, de binnenvlakte der poppenhuid is, hoe 

 klein de scheuren aan den kop zijn , zoodat , wanneer ook al het wijfje 

 den kop er uit gestoken heeft, de randen van de scheur den hals zoo 

 nauw omsluiten, dat zij geheel er in drukken , voorts hoe lang het lichaam 

 der wijfjes is en daardoor het einde zoo ver van de onderste opening 

 der woning verwijderd staat , dan zijn deze omstandigheden allen te 

 samen genomen wel in staat eenigen twijfel aan de juistheid der waar- 

 neming op te wekken. Toch wil ik de onmogelijkheid niet beweren , 

 maar nadere waarnemingen afwachten. 



Kortelijk zal ik nu het volkomen insekt , den niannelijken vlinder en 

 het wijfje beschrijven. 



Het lichaam van het mannetje (fig. 10 , dubbele grootte) is zeer 

 behaard, de voelers zijn rudimentair, de sprieten kamvormig, naai- 

 de einden toe meer zaagvormig, waarbij men veertien tandjes 

 onderscheidt. Het achterlijf is zeer lang, de pooten zijn sterk en 

 de vleugels zeer harig. De voorvleugels zijn lang en smal met bijna 

 rechten voorrand en weinig toegespitst aan de vleugelpunt , de bui- 

 tenrand is hoekig. De subcostaalader deelt zich in twee takken , en 

 verder ziet men op den vleugel drie boven- en drie onder-aderen , 

 van welke laatsten de tweede veel verder van den derden dan van 

 den eersten afstaat; de eerste is op een derde zijner lengte gevorkt. 



