REDEVOERING. 373 



waarin hij dit geleerde lichaam herhaaldelijk zijnen hartelijken dank 

 betuigt, dat het hem 38 jaren vroeger met algemeene stemmen tot 

 zijn medelid benoemd had , er bijvoegende dat de in dezen brief mede- 

 gedeelde waarnemingen wel de laatste zouden zijn , "die hij aan de 

 Hoogedele Heeren liet toekomen, omdat myne handen swak worden, 

 ende een weynig bevinge onderworpen syn , dat afhangt van myne 

 seer hooge jaren , die nu al 85 syn verloopen." 



En wat zoude onze leeuwenhoek nu wel gevoelen, indien zijn geest 

 werkelijk in ons midden tegenwoordig ware , indien hij deze schare van 

 mannen , waaronder afgevaardigden van verschillende binnen- en bui- 

 tenlandsche universiteiten , akademiën en geleerde genootschappen , — 

 vertegenwoordigers van het gemeentebestuur zijner vaderstad — den 

 minister van Binnenlandsche zaken, in wiens door ons hooggeschatte 

 tegenwoordigheid ter dezer plaatse wij een vernieuwd bewijs zien zijner 

 op prijs stelling van den wetenschappelijken roem van ons vaderland, — 

 wat, — ik herhaal het, — zoude leeuwenhoek wel gevoelen, indien 

 hij zulk een schaar van mannen, waaronder velen aanzienlijk door 

 geboorte en rang, vermaard door hunne geleerdheid, kon overzien, 

 die van alle oorden zijn samengevloeid om hulde te brengen aan 

 zijne nagedachtenis? Wat zoude hij wel zeggen, indien hij wist, dat 

 door het gemeentebestuur zijner vaderstad een gedeelte des cingels, 

 de van Leeuwenhoeks cingel is genoemd en dat door de zorg 

 van hetzelfde gemeentebestuur een marmeren gedenksteen geplaatst is 

 in den gevel van het huis dat hij eenmaal bewoonde, ja dat het feit 

 zijner ontdekking van de mikroskopische wezens voor 200 jaren , thans 

 door eene medaille vereeuwigd is en dat twee prinsen uit het vorste- 

 lijk huis van Oranje daartoe hebben bijgedragen? 



Wij weten het M. H. , want hij zelf heeft het ons gezegd. Toen eenige 

 Leuvensche professoren in 1716 eene zilveren medaille met zijne beeld- 

 tenis er op hadden doen slaan en hem deze , vergezeld van een latijnsch 

 lofdicht , hadden toegezonden , antwoordde hij , na zijnen dank betuigd 

 te hebben: "als ik gedenk aan de loftuy tingen , die in UEd. brief, en- 

 de in het lofdigt werden gemelt, soo werde ik niet alleen schaamroot, 

 maar mijn oogen tranen meermalen; te meer omdat myn arbeyt, dien 

 ik veel jaren agter een gedaan hebbe, niet is geweest om den lof, 

 dien ik nu geniet , daardoor te bejagen ; maar meest uit een drift van 

 weetgierigheyt , die in my meer woont gelijk ik merk als in vele 

 andere menschen." 



