374 REDEVOEEING. 



Zoo zoude leeuwenhoek , indien hij kon , ook nu tot ons spreken. 

 En wij zouden ons om den edelen grijsaard verdringen en met een 

 vochtig oog hem de hand trachten te drukken en onze hoogschatting 

 te betuigen. 



Nog nemen wij geen afscheid van hem. Wij zullen ook het overige 

 van den dag met hem in den geest te samen leven. Wij zullen zijn 

 huis bezoeken, om de onthulling van den straks genoemden gedenksteen bij 

 te wonen. Wij zullen de kamer op het stadhuis, die hij eenmaal heette te 

 bewaren , thans tijdelijk veranderd zien in eene bewaarplaats van zijne mi- 

 kroskopen en andere overblijfselen van zijnen arbeid. Daar zullen wij 

 hem ons ook nog levendiger kunnen voorstellen door de beschouwing 

 van eenige der tijdens zijn leven vervaardigde portretten. En eindelijk 

 zullen wij een bedevaart doen naar zijn graf en stilstaan bij het nede- 

 rig gedenkteeken door de liefde en vereering zijner dochter maria voor 

 haren vader opgericht. 



Daar zullen wij zijner voor het laatst gedenken. Maar, neen! wij 

 zullen de herinnering aan dezen dag en aan den man, dien wij daarop 

 herdacht hebben, met ons naar onze woningen nemen, wanneer wij 

 van hier daarheen zullen zijn teruggekeerd. Die herinnering zal ons 

 sterken in den strijd des levens en bij de vervulling der plichten , die 

 ons , elk in zijnen bijzonderen kring , zijn opgelegd. Niet ieder kan een 

 groot natuuronderzoeker worden , en bij de velerlei behoeften der maat- 

 schappij zou dit ook geenszins wenschelijk zijn. Maar ieder kan trach- 

 ten het voorbeeld van antony van leeuwenhoek althans daarin na te 

 volgen , dat hij woekert met de hem toevertrouwde talenten en werkt 

 zoolang het dag is, eer de nacht komt, waarin niemand meer wer- 

 ken kan. 



