EEN MERKWAARDIG HEIBLOK. 381 



bewijzen door hier de verklaring van het verschijnsel bij te voegen. 



Ieder onzer heeft in zijne kinderjaren van een stuk van een een- of 

 tweejarigen lindentak wel eens een' fluitje gemaakt door de schors 

 rondom los te snijden en deze door zacht kloppen los te maken van 

 het hout. Op het hout namen wij dan eene slijmachtige laag waar, 

 die evenwel spoedig verdroogde. Deze eiwithoudende slijm is juist voor 

 het leven der plant van groote beteekenis. Men denke slechts aan het 

 zoogenaamde "ringen", dat is het aanbrengen van eene snede rondom 

 den stam tot op het hout , waardoor kwaadaardige lieden het eigendom 

 hunner buren, hetzij om een beter uitzicht te verkrijgen, hetzij om 

 andere redenen vernielen. Daardoor toch houdt het verband tusschen 

 de schors- en bastlagen onder en boven de snede op te bestaan, en de 

 plant sterft — door de hand eens sluipmoordenaars. 



Aan ons takje vinden wij meer naar binnen het hout en het merg , 

 terwijl aan de buitenzijde van de slijmachtige laag, de teeltlaag ge- 

 naamd , de bast en de opperhuid worden gevonden. Die slijmige teelt- 

 laag is geen vocht, maar bestaat uit zeer dunwandige celletjes; zij 

 brengt voortdurend nieuwe cellen voort , en gedurende den zomer vormt 

 zich daaruit eenerzijds een nieuwe houtlaag, die zich tegen de reeds 

 bestaande laag of lagen afzet , derhalve aan de buitenzijde van de 

 laatste. Aan den anderen kant vormt zich uit de teeltlaag ook eene 

 nieuwe bastlaag , die zich binnenwaarts van de bestaande bastlagen af- 

 zet. De wijze waarop bast en hout in dikte toenemen is dus , wat 

 de richting betreft, juist tegenovergesteld. Wij vinden het jonge hout 

 — het zoogenaamde spint — aan den omtrek, maar de jongste bastlaag 

 het meest naar binnen geplaatst. 



Aan het hout nemen wij dien laagsgewijzen groei waar in den vorm 

 van jaarkringen , welke hun ontstaan daaraan te danken hebben , dat 

 de teeltlaag gedurende het voorjaar het meest werkzaam is en er als- 

 dan grootere cellen ontstaan die dunner van wand zijn , terwijl gedu- 

 rende het drooge jaargetijde en den nazomer een vaster weefsel ont- 

 staat van kleinere dikwandige cellen. Bij den bast is die laagsgewijze 

 groei, hoewel minder regelmatig, eveneens waar te nemen; de mos- 

 covische matten, waarvan onze tuinlieden gebruik maken om teedere 

 gewassen op te binden , zijn de door rotting van elkander afgezonderde 

 bastlagen van den lindeboom. 



"Hoe is het nu mogelijk", zal men vragen, "dat een bastlaagje , 

 dat een stammetje van een paar centimeters middelljjn bekleedt, in 



