60 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



zien dat hij daarvoor een aantal gronden aanvoert, die wij hier, om niet te 

 wijdloopig te worden , niet kunnen weergeven — dat gedurende de bovenaan- 

 gehaalde proefnemingen de luchtstroom, wiens bestaan door arago is ver- 

 meld en die van Parijs naar het naastbijgelegen Villejuif was gericht, de 

 met allerlei dampen beladen lucht van die stad daarheen heeft gevoerd en 

 dus dit station gehuld heeft in een atmospheer, als waarvan bij zijne vroe- 

 gere proevenreeksen , die ook in dit bij blad herhaalde malen zijn vermeld , be- 

 wezen was dat zij voor geluidstrillingen zeer weinig doordringbaar is. De 

 hierboven vermelde proefnemingen nu bewijzen dat zij desniettegenstaande het 

 van Montlhéry komende geluid te Villejuif toch niet onhoorbaar behoefde 

 te maken. ln. 



SCHEIKUNDE. 



Eene nieuwe reactie op eiwitachtige stoffen en peptonen. — Volgens 

 A. adamkiewicz nemen alle eiwitachtige stoffen, onverschillig van welken 

 oorsprong , na oplossing in een overmaat van ijsazijn , bij toevoeging van 

 zwavelzuur eene schoone violette kleur aan, met zwakke fluorescentie. Bij 

 voldoende concentratie vertoont het spectrum een absorptiestreep , die gelegen is 

 tusschen de FRAUENHOFERsche lijnen b en F. Deze reactie is zeer gevoelig. 

 Eenige kubiekcentimeters van eene tweeduizendmaal verdunde oplossing van 

 hoendereiwit vertoonen haar reeds. Andere stoffen , ofschoon afkomstig van 

 eiwit, zooals tyrosine , leucine, asparagine, glutaminzuur e. a. , vertoonen 

 haar niet. Daarentegen geven peptonen , zoowel die van het maagslijmvlies 

 als van het pancreas gelijke reactie , ook dan wanneer alle sporen van on- 

 verteerd eiwit verwijderd zijn , waaruit voortvloeit dat de peptonen zeer na 

 met de eiwitachtige stoffen verwant zijn. Ook de uit het mondspeeksel afge- 

 scheiden ptyaline geeft dezelfde reactie. {Berichte d. deutsche Chem. Gesell- 

 schaft, 1875 p. 161). hg. 



PLANTKUNDE. 



Asch der zaden van Lithospermum officinale. — Deze zaden laten bij de 

 verbranding een aschskelet na dat nog geheel de gedaante der zaden bezit. 

 Hornberger bevond dat het gewicht dezer asch niet minder dan 41,47 

 proc. van dat der zaden bedroeg. Deze bevatte 41,35 proc. kalk, 19,39 

 proc. kiezelzuur en 26,85 proc. koolzuur. De kalk is er deels als carbonaat , 

 deels als silicaat , wellicht als een dubbelzout dezer beide verbindingen , in 



