66 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



te laten vallen, of beter nog, door dit laatste aan de oppervlakte te kleuren , 

 heeft hij gezien dat elke druppel bij zijn val eene massa gekleurd water naar 

 beneden drijft , in den vorm van een dwarlenden ring. Zulk een ring daalt , 

 al grooter wordend , met afnemende snelheid , tot een diepte van eenige , dik- 

 wijls van meer dan vier decimeters, en kan een middellijn van vijf centime- 

 ters of nog meer verkrijgen. Elke druppel geeft meestal meer dan één ring , 

 de eerste daarvan is het scherpst begrensd en daalt sneller dan de volgenden. 

 Men ziet hieruit dat de druppels , als zij talrijk vallen , een groote hoe- 

 veelheid water van de oppervlakte naar beneden voeren , waarvan de plaats 

 door een lager gelegene, minder in beweging zijnde watermassa wordt inge- 

 nomen, en begrijpt dus dat deze verplaatsing zeker strekken moet om de 

 golfbeweging te verminderen. [Nature en daaruit Les Mondes XXXVII, p. 155). 



LN. 



Kwikstralen. — Als men, zegt decharme in eene mededeeling aan de 

 Académie dss Sciences (zitting van 17 Mei 11.), van eene hoogte van 10 of 

 15 centimeters een goed zamenhangende , dikke kwikstraal laat vallen op de 

 oppervlakte van eenig vast ligchaam , dan vormt zich rondom de aanrakings- 

 plaatsen eene , soms niet meer dan 0,1 millimeter dikke , kwiklaag. Op een 

 vlakke glasplaat vormt zich op deze wijze een kwikspiegel van 6 tot 8 cen- 

 timeters middellijn. Het kleinste stofdeeltje of oneffenheid op de plaat verraadt 

 zich daarbij door V-vormige strepen in de kwikoppervlakte. De fijnste groeven 

 in de plaat worden door die oppervlakte weergegeven. Eene verdeeling in 

 mill neters op eene metaalplaat was op het kwik duidelijk af te lezen met 

 hare in 't metaal gegraveerde cijfers. ln. 



Laagvorming in ontploffende mengsels. — Neyreneuf heeft deze waar- 

 genomen. Er zijn, zegt hij {Journal de physique IV, p. 138) twee middelen 

 om haar zichtbaar te maken bij de verbranding van een mengsel van water- 

 stof en zuurstof of dampkringslucht. Men kan de buis , waarin die verbranding 

 geschiedt, zeer droog maken of hare wanden met eene dunne laag paraffine 

 bedekken. In het eerste geval hecht zich de gevormde waterdamp bij voorkeur 

 aan de bij die verbranding het minst verhitte plaatsen en laat dus de sterkst 

 verhitte doorschijnend. In het tweede wordt juist op deze laatste de paraffine 

 gesmolten. De buizen , die N. gebruikte , waren aan het eene einde gesloten 

 en van allerlei wijdte en lengte. In het algemeen nam hij waar, dat steeds 

 als de verbranding bij ontsteking van het mengsel aan het open uiteinde een 

 duidelijke toon , of ook slechts een zwak suizen veroorzaakte — hetgeen van 



i 



