WETENSCHAPPELIJK BTJBLAD. 79 



Ontwikkeling der Nemertinen. — Men weet dat in de familie der Nemer- 

 tinen tweederlei ontwikkelingswijzen voorkomen : de eene meer rechtstreeksch , 

 de andere onder tusschenkomst van een larvenstadium , Pilidium geheeten. 

 De heer barrois heeft nog eene derde wijze ontdekt bij Nemertes communis. 

 Hier sluit zich de ontwikkeling deels aan de eerste, deels aan de tweede 

 aan , in dier voege dat , terwijl de kleine Nemertes reeds geheel gevormd 

 het ei verlaat, er toch binnen in het ei eenige vervormingen plaatsgrijpen , 

 welke met de Püidium-vormmg overeenstemmen. (Compt. rendus 1875 

 LXXX p. 270). hg. 



Praeparaten van Acari. — Bij het maken van praeparaten van verschil- 

 lende soorten van Myten stuit men op de moeielijkheid dat zij , op een 

 glasplaatje in canadabalsem gebracht, hare ledematen ombuigen, zoodat deze 

 niet te zien zijn. Saville-kent bevond dat het beste middel om dit te ver- 

 hinderen is, de diertjes vooraf in kokend water te dompelen. {Nature 25 

 March 1875, p. 406). hg. 



Verhonding der peptonen tot de voeding. — Nadat de omzetting der eiwit- 

 stoffen in peptonen was ontdekt, leidde men daaruit weldra af, dat alleen 

 de peptonen in het bloed konden worden opgenomen en stikstof houdend voed- 

 sel aan de weefsels verschaffen. Maar brücke en anderen toonden aan , dat 

 onveranderde eiwitstoffen óók in 't bloed kunnen worden opgenomen , en voer- 

 den gronden aan voor de meening , dat de peptonen niet dienen tot voeding 

 van de stikstof bevattende weefsels , maar spoedig in het bloed geoxydeerd 

 en ontleed worden. Plosz en gyergyai hebben nu in pflüger's Archiv 

 (X. '10 en 11) eene kritiek geleverd van de verschillende meeningen be- 

 treffende deze zaak, en gelooven door proeven te kunnen bewijzen dat de 

 peptonen in staat zijn om geheel alleen de weefsels te voorzien van de stik- 

 stof, die zij behoeven, — 't geen nog niet zegt dat de onveranderde eiwit- 

 stoffen dit niet kunnen. Een volwassen hond werd twaalf dagen lang ge- 

 voed met spijzen die geen stikstof bevatten , maar tevens werd dagelijks een 

 peptone-oplossing van bekende sterkte in de maag gespoten, en het gehalte 

 van stikstof in de excreta werd nauwkeurig onderzocht. Na de twaalf dagen 

 was het dier 259 grammen zwaarder geworden en de hoeveelheid ingevoerde 

 stikstof overtrof die van de uitgescheidene. Hieruit besluiten de schrijvers , 

 vooreerst, dat een dier in gewicht kan toenemen bij een dieet, in welke de 

 albuminoïden vervangen zijn door peptonen , — en ten tweede , dat de ge- 

 wichtstoename ten minste gedeeltelijk verschuldigd is aan den groei van het 



