24 Ki IS NAAR DEN DEMPO. 



Langs den smallen kraterrand , op den hoogsten top , bevinden zich 

 meer dan 40 vierkante, van ruwe steenen opgetrokken hokken van 

 ongeveer 2 meters lengte en breedte bij nagenoeg 1,50 meter hoogte. 



Dit zullen in vroegere tijden waarschijnlijk nachtverblijven voor be- 

 devaartgangers geweest zijn. De inlanders in de omstreken hebben dien- 

 aangaande geene overleveringen ; zij beweren slechts dat het werk is 

 van de "dewa's." 



Stellig wel voor de eerste maal weergalmde hier tegen de grijze 

 rotsen het door vijf krachtige keelen gezongen Neêrlandsche volkslied. 

 Benige geweren werden in den krater afgeschoten, waardoor een hon- 

 derdvoudige echo ontstond, dat dikwijls als het rollen van den donder 

 of als kanongebulder in onze ooren klonk. Die echo hield wel 5 minuten 

 aan. Al waren wij door en door nat , toch verliet ons de vroolijkheid niet. 



Wij verwarmden ons met een goede flesch en vergaten daardoor 

 onze vermoeienissen. 



De medegenomen inlandsche hoofden en koelies zaten op de hurken te 

 klappertanden , terwijl zij zich zoo goed mogelyk door matjes tegen 

 den regen zochten te beveiligen. Het was een zonderling gezicht deze 

 groepjes bij elkander te zien, de dewa's om hulp aanroepende. Voor 

 het invallen van den regen werd er wierook gebrand en tabak en 

 sirih geofferd. 



Benige maanden na dezen tocht maakte ik de reis over land naar 

 Benkoelen, bij welke gelegenheid ik door de Lintangvallei trok. Op 

 geringen afstand der Doeson "Sawah" passeerde ik eene zonderling 

 uitziende beek "Ajir Doerian" genoemd. Het water er van had eene 

 witte, gele, groene en blauwe kleur. Toen ik naar het bed d«r beek 

 afdaalde zag ik dat het water zeer helder was, maar een tamelijk ster- 

 ken aluin- en kopersmaak had en de steenen met eene witte, gele of 

 groene, meelachtige zelfstandigheid aangeslagen waren, waardoor het 

 water deze zonderlinge kleur verkreeg. 



Ik vermoed dat dit "Ajir Doerian" de uitwatering is van het zwa- 

 velmeer op den Dempo. Het zoude intusschen, wegens de vreeselijke 

 wildernis waardoor gezegde beek zich kronkelt , zeer moeielijk zijn om 

 zijnen loop te volgen. 



Aangaande sporen van metalen valt nog op te merken, dat in de 

 Passumah evenals op vele plaatsen in de Groemay zinkerts voorkomt. 

 Men vindt het vooral na zware regenbuien als een fijn donkerblauw 

 zand in de geulen langs de wegen liggen. 



