VAN VERSTANDELIJKE ONTWIKKELING. 27 



Gall stelde dat de hersenen als werktuigen van het zieleleven moe- 

 ten beschouwd worden, en dat vooral de voorste afdeeling der hersen- 

 massa, de beide halfronden, de groote hersenen zooals zij meestal ge- 

 noemd worden , tot het intellectueele , het verstandsleven moest gerekend 

 worden te behooren. Doch hij vatte de geheele hersenmassa der groote 

 hersenen, om ons hiertoe te bepalen, niet op als een geheel; hij loca- 

 liseerde de verschillende eigenschappen van den geest, en bepaalde 

 windingen der hersenmassa strekten aan elke dier eigenschappen tot 

 bijzonder orgaan. Van deze organen , van den vorm , de grootte , hoogte 

 enz. der betrokken windingen was, naar zijne uitspraak, het deel des 

 schedels dat ze bedekte eene getrouwe vertolking, en uit de ontwik- 

 keling die een gedeelte des schedels ondergaan had kon men veilig be- 

 sluiten tot het wezen van het orga.an dat er aan beantwoordde en 

 tevens tot de mate van kracht die in dat orgaan werkzaam was. 



Carus , die later de theorie van gall uitwerkte , bracht haar grond- 

 slag in verband met de leer, dat de schedel uit drie wervelen is sa- 

 mengesteld, slechts in vorm van de ruggewervelen onderscheiden, 

 krachtens de wijze van ontstaan volkomen daarmede homoloog. 



Volgens deze stelling en de door gall geopperde, dat de uitwendige 

 schedeloppervlakte in grootte en ontwikkeling beantwoordt aan de or- 

 ganen der geestkrachten die zij bedekt en onder welker invloed zij is 

 ontstaan, of ten minste zich in haar tegenwoordigen vorm heeft ge- 

 modelleerd, wordt de toestand der groote hersenen (het orgaan der 

 verstandskrachten) door het voorhoofdsbeen , — die der middelhersenen 

 (het orgaan van het gemoedsleven) door de wandbeenderen , — die der 

 achterhersenen (het orgaan van de wilskracht) door het achterhoofds- 

 been kenbaar gemaakt, door den vorm namelijk en de uitwendige ge- 

 steldheid der genoemde beenderen. 



Daar nu evenwel de tweede afdeeling der hersenen, de middelherse- 

 nen {corpora quadrigemina) in verhouding tot de voorste hersenen, bij 

 den mensch onvergelijkelijk klein zijn, en geheel en al bedekt worden 

 door de groote hersenen, terwijl deze niet alleen de holte onder het 

 voorhoofdsbeen gelegen innemen, maar tevens de geheele middelruiuite 

 van den schedel tusschen de wandbeenderen , doet zich dadelijk de vraag op: 

 hoe de middelhersenen invloed hebben kunnen uitoefenen op de vor- 

 ming der wandbeenderen, waarvan zij steeds zooverre verwijderd en 

 afgezonderd zijn , en tevens ook die : wat de wandbeenderen er toe 

 brengen zou zich anders te gedragen dan het voorhoofdsbeen, tegenover 



