36 OVER DE ZIEKTE VAN DEN WIJNSTOK IN FKANKlUJK 



geïsoleerd de druif veel gezonder stond dan in het midden. Doch vooral 

 kon zij hier hare aandacht wijden aan een landgoed , waarvan de eige- 

 naar , zekere heer faucon , in het vorige jaar zijne wijnstokken tegen 

 de ziekte met redelijk gevolg had behandeld. Dit goed, genaamd Ie 

 Mas de Fabre , ligt in de gemeente Grravéson en was in 1866 aange- 

 tast. Midden in dat terrein zag men eene streek zeer zouten zandgrond , 

 op welken bodem de druif, onaangetast, nog altijd zeer welig tierde. 

 Daarentegen was in de buurt van Saint-Rémy en la Crau alles in 

 1868 geheel vernield; de bodem is daar hard, steenachtig, van nature 

 voor cultuur ongeschikt en bij drooge zomers een woestijn gelijk. 



Aangezien de commissie op den laatsten dag vernomen had , dat ook 

 de oevers der Gironde, de welige omstreken van Bordeaux aan het 

 teisterend euvel niet waren ontsnapt, wendde zij hare schreden daar- 

 heen. Zij vond er hetzelfde, ofschoon in mindere mate, als hetgeen 

 zij aan den Ehóne had waargenomen. Te Floirac , aan den regter oever 

 der rivier op 3 kilometers van Bordeaux gelegen, had men het kwaad 

 reeds in 1866 ontdekt en in July 1869 vond de commissie er 60 hec- 

 tares geheel vernield. 



De vergelijking met de Rhóne-oevers leverde evenwel een zeer gun- 

 stig resultaat, want daar strekte de ziekte zich uit over eene streek 

 van 148 kilometers lengte. Het ergst heerschte de ziekte in Ie Comtat 

 (depart. van Vaucluse) ; van de 31,024 hectaren wijnbergen waren al- 

 daar 6,100 aangetast. 



Ziedaar den toestand, gelijk de commissie in Augustus 1869 dien 

 bevonden en geopenbaard heeft. Sedert hebben wij slechts een enkel 

 berigt omtrent den staat der aangetaste wijndistricten kunnen mag- 

 tig worden. In het voorjaar van 1870 zijn de heeren planchon en 

 LICHTEN stein, van wie reeds in den vorigen zomer verscheidene mede- 

 deelingen aangaande de ziekte waren bekend gemaakt, nogmaals naar 

 de genoemde streken heen gereisd; zij deden bij hunne terugkomst de 

 treurmare kennen, dat, ten spijt van den zeer regenachtigen winter, 

 die naar hunne meening eene verbetering in den staat van zaken zou 

 hebben moeten aanbrengen, de ziekte nog steeds verder scheen te heb- 

 ben om zich getast. 



Het zal wel aan de politieke gebeurtenissen en vreeselijke rampen, 

 die Frankrijk sedert Julij 1870 geteisterd hebben, te wijten zijn, dat wij 

 na die laatstgenoemde mededeeling niets meer vernemen mogten. Er 

 bestaat geen grond hoegenaamd om uit dat stilzwijgen op te maken , 



