EN DE PHYLLOXERA VASTATRIX. 37 



dat Bourgogne's en Bordeaux' wijnbergen sedert hersteld zouden zijn; 

 integendeel het gebrek aan handen ter verbouwing zal zeer nadeeligen 

 invloed op hun' toestand hebben uitgeoefend. 



De ziekte wordt algemeen genoemd ^^pourriiure des racines.^^ Wat 

 is nu eigenlijk haar karakter, welke zijn hare symptomen? Waar zij 

 voor het eerst waargenomen wordt, ziet men gewoonlijk midden in 

 den wijnberg , zelden aan de kanten , een min of meer cirkelvormige 

 plek, waar de wijnstokken geel zien. Sommige wijnbouwers noemen 

 deze plek une lune, anderen une tache cChnile, dit laatste waarschijn- 

 lijk omdat zij spoedig in omvang toeneemt. Wanneer de wijnberg zeer 

 uitgestrekt is , treft men er ook twee , drie of meer zulke plekken op 

 aan. De bladeren der wijnstokken , die aldaar staan , worden over den 

 geheelen rand geel , welke kleur zeer spoedig naar het hart van het blad 

 zich uitbreidt; is het blad geheel geel geworden, dan ontstaat eenroode 

 zoom aan den rand. Daarop verdorren die bladeren , te beginnen bij den 

 rand. De ranken blijven tegen Augustus in groei stilstaan. De trossen 

 worden gewoonlyk wel rijp, doch de druiven zijn zuurachtig van smaak , 

 waterig en zonder geur. In het volgende voorjaar blijven de uitbot- 

 tende ranken kort en zwak, de bladeren zijn dan klein en aan de 

 kanten ineengekronkeld ; zij worden zeer spoedig geel van kleur, ver- 

 welken en vallen af. De druiven worden alsdan niet meer rijp. 



Onderzoekt men de wortels der aangetaste wijnstokken, dan vindt 

 men die slap , uitgezet en verrot. Het rot begint altoos bij de haar- 

 wortels ; zeer dikwyls vond men die , vooral in den laatsten tijd , knob- 

 belig geworden en met allerlei uitwassen bezet. Het spreekt van zelf 

 dat een dergelijk , geheel in vorm en zelfstandigheid veranderd orgaan 

 niet meer geschikt is om voedzame sappen uit den grond op te zui- 

 gen en aan de plant mede te deelen. Maar, wat voornamelijk de aan- 

 dacht trok, was dat die wortels meest, om niet te zeggen altijd, be- 

 dekt waren met zeer kleine plantluizen van eene tot heden nog niet 

 waargenomen soort, de meeste gelijkenis hebbende met eene zekere 

 soort van bladluizen , hoog oranje van kleur , welke door geheel Europa 

 op zieke eiken voorkomt, doch nergens zeer menigvuldig is. Ook be- 

 speurde men dat, wanneer de wijnstok zoo verrot was dat hg begon 

 weg te sterven, hij dan ook door' de luisjes verlaten werd. 



Het spreekt wel van zelf, dat zoodra deze nieuwe luissoort in zoo 

 ontelbare menigte gevonden was , men algemeen ook eenstemmig haar 

 de schuld gaf van het afsterven der wijnstokken, haar de oorzaak 



