40 OVER DE ZIEKTE VAN DEN WIJNSTOK IN FKANKRIJK 



Mannetjes zijn nog niet ontdekt. Hen , wien dit vreemd mogt voor- 

 komen , herinneren wij daaraan , dat bij de meest gewone soorten van 

 bladluizen de mannetjes eerst tegen het najaar geboren worden en mer- 

 kelijk geringer in aantal zijn dan de wijfjes. Deze laatsten, door hen 

 in de paring bevrucht , leggen dan de eieren , die den winter over- 

 blijven. 



Wat de levens wy ze betreft , men heeft , gelijk ik reeds zeide , de 

 Phylloxera vastatrix in het eerst uitsluitend gevonden op de wortels 

 der wijnstokken , vooral op die welke tot rotting overgingen. In tegen- 

 overstelling met hetgeen wij bij de bladluizen op onze rozen en op de 

 waterloten van de vlier zien, dat geheele klompen van individuen op 

 en tegen elkander zitten met den zuiger in de huid van den stengel 

 gestoken en van hunne pootjes schier geen gebruik makende , zijn deze 

 wortelluizen vrij levendig en bewegelijk , en zoo zag men hen dan ook 

 meermalen langs de ranken op- en nederloopen. Buiten deze grootere 

 bewegelijkheid, is er nog eene andere zaak die geheel afwijkt van het- 

 geen men bij de gewone bladluizen aantreft; dezen namelijk vindt men 

 nimmer des winters. In het gure jaargetijde treft men geene bladlui- 

 zen aan; alsdan is de bewaring der soort geheel toevertrouwd aan de 

 eieren, wier harde huid het embryo en den dojer voor bevriezen be- 

 veiligt. Van de wortelluizen echter treft men wel degelijk de larven 

 des winters aan, zich voornamelijk schuilhoudende in de reten en 

 spleten van de schors , alsmede ongevleugelde bevruchte wijfjes , die 

 van half Februarij tot in Maart eitjes leggen , volgens gedane waarne- 

 ming bij een wijfje een ei om de twee dagen. De heeren planchon en 

 LiCHTENSTEiN namen als resultaat van hun onderzoek aan, dat elk 

 wijfje gemiddeld 20 eitjes legt. 



Een nog meer bevreemdende zaak ontdekte men echter later. In de 

 maand Julij viel het oog van een beschouwer te Sorgues op zonder- 

 linge uitwassen van de bladeren, die door hunne roode kleur vrij 

 sterk afstaken tegen het groen van het blad; het waren soorten van 

 gallen, galappels of wratten, van 2 of 3 millimeters lengte , die aan de 

 onderzijde van het blad uitstaken in bolle doch onregelmatige vormen, 

 en bezet waren met tamelijk dikke draden of kegelvormige puntjes. Op 

 de opperzijde van het blad zijn deze gallen met eene ovale sleuf open, 

 welke sleuf aan haren rand eene franje van witte haartjes draagt. In 

 de hoUigheid der gallen zag hij een niet altijd gelijk aantal Phylloxera's, 

 meestal echter in de volgende verhouding, 1" een, twee of drie moe- 



