EN DE PHYLLOXERA VASTATRIX. 43 



mers er bijzonder warm geweest , 't geen eene verdrooging der uiter- 

 ste vezelen van de haarwortels ten gevolge heeft. Wat het tweede punt 

 betreft , haalt hij verschillende volzinnen uit het rapport aan en o. a. 

 den volgenden : "naar mate de commissie naar de boorden der rivier 

 Ouvèze afdaalde, vond zij de wijnbergen in beteren toestand; de boe- 

 ren die zij op de marktplaatsen aantrof, hadden zich over geene ziekte 

 in hunne druiven te beklagen en waren zeer nieuwsgierig om de wor- 

 telluis te zien, waarmede zij nog geene kennis hadden gemaakt." Bo- 

 vendien kan hier nog worden bijgebragt dat de commissie op een 

 der plaatsen , waar de wijnbergen geheel afgestorven waren , eenige wijn- 

 stokken vond , tegen een huis aangebouwd , die , als van zeer fijne 

 soort, met bijzondere zorg behandeld waren en volstrekt niets van 

 de ziekte hadden te lijden gehad. 



Wat het derde punt betreft , haalt hij aan , dat volgens de commis- 

 sie overal de ziekte het ergste gewoed heeft in steenachtige en vuur- 

 steenachtige streken, "om les terrains sont siliceux et caülouteux." 



Wij zijn kort met voordacht, en kunnen hier niet lang bij stil- 

 staan, maar wanneer wij de ziekte der wijnstokken vergelijken met 

 die van andere gewassen, dan zullen wij volgaarne instemmen met 

 hen , die de insecten als oorzaken van het kwaad \'Tij spreken. Wie een 

 stadstuin bezit , heeft zeker gelegenheid genoeg om waar te nemen dat 

 planten en heesters , in de schaduw en in de verdrukking staande , óf 

 eenvoudig weg sterven, óf door lange waterloten zich aan hunne ver- 

 drukkende omgeving zoeken te ontrukken en daarna juist op die wa- 

 terloten door insecten , voornamelijk bladluizen , worden aangetast. Is 

 het niet bekend, dat wanneer een land lang achtereen met vlas is 

 bezaaid, het vlas langzamerhand in waarde vermindert, ziekelijk wordt 

 en dat alsdan de kwade koppen in het vlas bespeurd worden , waarin 

 zekere galmugmaden {Cecidomyia) huizen? 



De geleerde Professor ratzeburg , die zoo veel jaren als houtvester 

 de bosschen van den Harts bewoonde, ambtelijk inspecteerde en be- 

 schreef, heeft in het werk over de boschcultuur , dat hij op last van 

 den Pruisischen minister van Binnenlandsche Zaken geschreven heeft, 

 ditzelfde meer dan eens herhaald : een ziekelijk bosch is de plaats waar 

 de schadelijke insecten zich bij millioenen vermenigvuldigen , maar in een 

 krachtig , gezond bosch komen de insecten niet of bijna niet voor , zoo- 

 dat het bosch niet wegkwijnt door de insecten, maar de insecten zicb 

 vermeerderen doordien het bosch ziek was. 



