PHOTOGRAPHIEN VOOR DE DÜIVENPOST. 



DOOB 



W. M. LOGEMAN. 



Er zijn zeker nog slechts zeer weinige bewoners van ons vaderland, 

 die den toestand der burgerij in eene belegerde stad bij aanschouwing 

 kennen. Deze alleen weten het ; de anderen , die glechts van zulk een 

 toestand hebben gehoord, stellen het zich flauwelijk voor hoe die zijn 

 moet. Maar die voorstelling zelfs, hoever ook beneden de werkelijkheid , 

 is reeds een tafereel van menschelijke ellende , zooals men zich die , 

 voor zooveel menschen tegelijk althans, nauwelijks drukkender denken 

 kan. Een loodzware dampkring van angst en ontbering spreidt zich 

 uit over zulk een ongelukkige stad. Angst voor het heden van zich 

 en de zijnen, en nog grooter angst voor wat de toekomst brengen 

 zal, ontbering, eerst van het overtollige, dan van het noodige, wel- 

 haast van het allernoodigste , ziedaar waaronder elke bewoner daarvan 

 gebukt gaat, wat hij voelt eiken dag, elk uur, elk oogenblik. En 

 hoe velen daarvan zijn bovendien niet gescheiden van wat hun het 

 dierbaarst is en zouden dus, zoolang de belegering duurt, van deze 

 niets kunnen vernemen en evenmin ze eenig bericht kunnen doen toe- 

 komen, indien er geen middelen gevonden waren om, spijt alle ruw 

 geweld en oorlogsonmenschelijkheid , althans deze pijniging weg te 

 nemen of te voorkomen. 



Bij het eerste beleg van Parijs — wie denkt daaraan niet dadelijk 

 als hij bovenstaande leest — is 't voor de bewoners een geluk geweest 

 dat een deel der voorloopige regeering daarbinnen en een ander deel 



