IETS OVER DE NATUURLIJKE GESCHIEDENIS VAN DE VLOO. 67 



gaan) en sommige pees- of netvleugeligen , zooals onder anderen de juf- 

 fertjes en glazenmakers , de haften , de houtl nisjes en de termiten of 

 zoogenaamde witte mieren. 



De derde afdeeling eindelijk omvat die insekten , welke in hunnen 

 eersten , of, indien men het ei mederekent , in hunnen tweeden toestand , 

 waarin zij evenals de leden der vorige afdeeling larven of maskers ge- 

 noemd worden , geene de minste uitwendige overeenkomst met hunne 

 ouders vertoonen. Ook wordt bij hen de poptoestand als eene periode 

 van rust, zonder opname van voedsel doorleefd. Tot deze groep be- 

 hooren de schildvleugeligen (kevers of torren) , de plooivleugeligen (zeer 

 kleine insekten, welker larven parasitisch leven in het achterlijf van 

 verschillende soorten van bijen en wespen , en welker wijfjes niet alleen 

 vleugel- maar ook pootloos zijn, terwijl de mannetjes zeer sterk ont- 

 wikkelde , waaiervormig geplooide achtervleugels , doch slechts rudimen- 

 taire voorvleugels bezitten) , de schub- of donsvleugeligen (vlinders) , 

 de vliesvleugeligen (bijen , wespen , mieren) , de tweevleugeligen (vliegen 

 en muggen) , sommige peesvleugeligen (watermotten of kokerjuffers , 

 gaasvliegen , schorpioenvliegen) en ten slotte ook de vlooien , zooals in 

 het laatst der zeventiende eeuw (1682) door onzen beroemden landge- 

 noot VAN LEEUWENHOEK Ontdekt werd. 



Dat echter onze kennis aangaande het ontstaan en de ontwik- 

 keling der insekten niet altijd zoo uitgebreid is geweest als tegen- 

 woordig, zal wel niemand verwonderen. Nog in de latere middel- 

 eeuwen , bij voorbeeld , was de meening dat sommige dieren uit verrot- 

 ting voortkwamen aan geen twijfel onderhevig; zoo zouden uit rottend 

 vleesch wormen ontstaan die later vliegen opleverden , uit rottende kaas 

 de kaasmade en de kaasmijt, uit rottende plantaardige stoffen en het 

 slijk in poelen en moerassen muggen , kikvorschen , padden , enz. 



Eerst in de zestiende eeuw werd door den te Bologna gevestigden 

 Italiaanschen geneesheer redi , (later ook door onzen blankaart , zooals 

 blijkt uit het eerste hoofdstuk van zijn Schouburg der Rupsen, Wor- 

 men, Maden en vliegende dierkens daaruit voartkomende , AnisteYda,m. , 16S8) 

 door afdoende proeven de ongegrondheid dezer meening aangetoond. 



Hiertoe werd gebruik gemaakt van stukken vleesch , zoowel rauw als ge- 

 kookt, die gedeeltelijk in opene , gedeeltelijk in met linnen overdekte glazen 

 werden geplaatst. In beide begon het vleesch te rotten, doch alleen in de eer- 

 sten vertoonden zich na eenigen tijd maden , die echter , zooals de waar- 

 neming leerde , niet uit het vleesch zelf geboren werden, maar uit eitjes 



5* 



