74 IETS OVER DE NATUURLIJKE GESCHIEDENIS VAN DE VLOO. 



noodzaken door haar op te sluiten in een glazen buisje , aan welks 

 gladden wand de spinstof niet hecht. Bij eösel, die zijne larven in 

 fleschjes met aarde voorzien opkweekte , verpopten zij onder den grond 

 in holten , die somtijds met spinstof bekleed waren. 



Voordat wij evenwel de vloo verder in hare veranderingen volgen , 

 zullen wij eenige oogenblikken stilstaan bij den poptoestand der insekten. 



Dat deze toestand niet kan voorkomen bij die insekten, welke onze 

 eerste afdeeling uitmaken (zooals men zich herinneren zal , die zonder 

 gedaantewisseling) spreekt van zelf. Wij treffen hem dan ook slechts 

 daar aan, waar eene metamorphose , hetzy onvolkomen, hetzij vol- 

 komen, plaats heeft. 



Bij eene onvolkomene gedaantewisseling is het niettemin somtijds 

 moeielijk den poptoestand met juistheid aan te wijzen , en alleen dan 

 wanneer het volkomen insekt gevleugeld zal zijn, is hij van den lar- 

 ventoestand duidelijk te onderscheiden door de aanwezigheid van vleu- 

 gelstompjes. In dit geval noemt men het insekt eene nimf, welke 

 echter door het vermogen van voedsel te kunnen opnemen, en zich 

 willekeurig te kunnen verplaatsen , geheel verschilt van dien nimfvorm , 

 welken wij aanstonds bij de insekten met eene volkomene gedaante- 

 wisseling zullen leeren kennen. 



Reeds vroeger hebben wij medegedeeld, dat de poptoestand bij die 

 insekten , welke eene volkomene gedaantewisseling ondergaan , in eene 

 bijna volstrekte rust , zonder willekeurige plaatsverandering ^ en zonder 

 opname van voedsel wordt doorgebracht. Terwijl hij bij de vorige af- 

 deeling steeds na eene vervelling aanvangt, kan het hier nog op eene 

 andere wijze geschieden, en wel doordien de huid der larf verhardt 

 en een hulsel vormt , waarbinnen de gedaantewisseling plaats grijpt. 

 De geheel onbewegelijke pop die op deze wijze ontstaat, en waaraan 



' Hierop komen evenwel enkele uitzonderingen voor. Poppen bv. die zich binnen in 

 boomstammen bevinden, verplaatsen zich bij het naderen der laatste verandering naar 

 den omtrek van den stam, haai' lichaam door samentrekking verschuivende, waartoe 

 dikwijls kleine haakjes op de ringen van het achterlijf dienen. Aanzienlijker is de plaats- 

 verandering van de poppen der kokerjuffers (phryganiden). Tegen den tijd van het uit- 

 komen van het volkomen insekt, bijt de pop door middel van een paar kaken, die aan 

 de pophuid bevestigd zullen blijven , het spinsel door , waarmede zij als larf haar kokertje 

 gesloten had. Daarna verlaat zij hare woning en zwemt vrij in het water rond totdat 

 zij een voorwerp ontmoet, dat haar door het te beklimmen boven de oppervlakte van 

 het water brengt. Door opdroging barst nu het pophuidje open, en wordt door het 

 volkomen insekt verlaten. 



