IETS OVER DE NATUURLIJKE GESCHIEDENIS VAN DE VLOO. 



77 



door den laatsten tien soorten van vlooien beschreven. Langzamerhand 

 is het aantal der bekende soorten tot ongeveer vijf en twintig geklom- 

 men, die vooral door kolenati in verschillende (zeven) geslachten zyn 

 ingedeeld ^ 



Het lichaam der vloo is bekleed met eene uit hoornachtige plaatjes 

 bestaande huid , welker taaiheid oorzaak is van het knappende geluid , 

 dat men bij het dooden van dit insekt hoort. Het is voorts zijdelings 

 sterk samengedrukt , en de gedaante die hierdoor ontstaat heeft ten 

 gevolge, dat de vloo bij het springen slechts een' geringen tegenstand 

 van de lucht behoeft te overwinnen. 



Even als aan alle andere zespootige insekten onderscheidt men aan 



de vloo een kop , een 

 borststuk en een ach- 

 terlyf, doch deze deelen 

 zijn niet scherp van el- 

 kander afgescheiden. 



De kop is bij vele 

 soorten, zooals bij die 

 van den mensch , bij die 

 van den hond (fig. 6) , 

 bij die van de kat , enz. 

 van voren sterk afge- 

 rond ; bij andere echter , 

 zooals bij die der vleer- 

 muizen, min of meer 

 toegespitst, terwijl ik 

 voor eenige jaren in het 

 Tijdschrift voor Entomologie ^ eene soort beschreef, wier kop zich van 

 voren als afgehakt vertoont , om welke reden ik haar dan ook den 

 naam van stompkoppige vloo {Pulex obtusiceps) gegeven heb. Meestal 

 zijn de wangen (dat is dat gedeelte van den kop , wat tusschen de 

 oogen en den mond ligt) van eenige platte zwarte stekels voorzien, 

 die met de spits naar achteren gekeerd zijn. 



Behalve de monddeelen , waarover nader , merkt men aan den kop 

 een paar oogen en een paar sprieten op. De oogen , die bij de ver- 



Fig. 6. 



* llurae Socielatis Entomologicae Mossicae , fase. sec. (1863) p. 11. 

 2 Deel XI, blz. 173. 



