IETS OVER DE NATrUBLIJKE GESCHIEDENIS VAN DE VLOO. 79 



heeft plaats gehad, wordt het uit de beide bovenkaken en het onpa- 

 rige steekorgaan {lahrnm van dugès , ligula van de savigny) gevormd 

 zuigsnuitje van tnsschen de lipvoelers verwijderd , in onmiddellijke 

 aanraking gebracht met de randen der wond, en daaraan vastgehecht 

 door middel van de naar achteren gerichte tandjes der bovenkaken. 

 Het bloed dat uit de doorgesneden vaten vloeit , omspoelt nu den 

 zuiger , dringt daar binnen door het opene uiteinde , waarschijnlijk 

 echter ook door de spleten die tusschen de samenstellende deelen blijven 

 bestaan , en wordt vervolgens opgezogen door eene kropachtige verwij- 

 ding van den slokdarm , waaruit het in de andere deelen van het 

 spijsverteringskanaal overgaat. ' 



Dat slechts de vrouwelijke vlooien zouden steken , zooals bijv. door 

 CARL VOGT in het eerste deel zijner Zoölogische Brief e beweerd wordt, 

 is geheel bezijden de waarheid. Meer dan eens heb ik mannelijke indi- 

 viduen op heeter daad betrapt, en hun de welverdiende straf doen 

 ondergaan. 



Meestal is de plaats , waar eene vloo haar bloedig werk verricht 

 heeft , kenbaar aan een cirkelrond rood vlekje , in welks midden zich 

 een donkerrood stipje , het eigenlijke wondje, vertoont. By het schoone 

 geslacht evenwel, dat bovendien (en dit boezemt ons een gunstig 

 denkbeeld in van den fijnen smaak der vloo) het meest door haar be- 

 zocht wordt, veroorzaakt de steek dikwijls eene ondragelijke jeukte 

 en eene zwelling, niet ongelijk aan die welke op eene aanraking met 

 brandnetels volgt. 



Het borststuk bestaat uit drie deelen , als : het voor- , het midden- 

 en het achterborststuk, en ieder van deze is van een paar pooten 

 voorzien. Deze , en vooral het achterste tot springen ingerichte paar , 

 zijn lang en bestaan uit een heup , een dij , een scheen en een voet. 

 Het voorste paar is door de richting der heupen, die het zuigsnuitje 

 van ter zyde beschermen , schijnbaar onder aan den kop ingeplant. 

 RösEJi meende dat dit werkelijk het geval was , en zegt dan ook dat 

 de vloo het eenig hem bekend insekt is , dat pooten aan den kop 

 heeft. De heup , die ongeveer zoo groot is als de dij , is aan de vier 

 achterste pooten vooral in de breedte ontwikkeld. In de daaropvol- 

 gende dg zetelt in het achterste pootenpaar het springvermogen der 



' Deze beschrijving vau de wijze waarop de vloo steekt en haar voedsel opneemt, 

 heb ik ontleend aan het reeds vroeger aangehaald geschrift van Dr. léonakd landois. 



