80 IET3 OVER DE NATUURLIJKE GESCHIEDENIS VAN DE VLOO. 



vloo. Aan de dij is weder de scheen ingewricht , en deze is , evenals 

 de nn volgende voet , vooral aan de beide acMerpooten , van stevige 

 zwarte borstels voorzien. De voet van alle pooten bestaat uit vijf ge- 

 ledingen , hoewel rösel zegt dat dit alleen bij die der vier achterste het 

 geval is , en dat die der beide voorpooten er meer bezit. Hoe landois den 

 voet der vloo uit zeven geledingen kan laten bestaan is mij niet duidelijk. 



De onderlinge lengteverhouding van de geledingen van den voet wisselt 

 by de verschillende soorten standvastig af en levert goede soorts- 

 kenmerken op , waarvan door bouché het eerst gebruik gemaakt is. 

 Het laatste leedje is aan het uiteinde van een paar stevige diep inge- 

 sneden klauwtjes voorzien. 



Behalve pooten zijn aan de twee laatste segmenten van het borst- 

 stuk ook vier afgeronde plaatjes bevestigd , waarop dugès het eerst 

 de aandacht gevestigd heeft , en waarvan het achterste paar het grootste 

 is. Deze plaatjes , die in kleur en zelfstandigheid met de overige hoorn- 

 achtige bekleedsels overeenkomen , worden door velen als beginsels van 

 vleugels aangemerkt. Dikwijls dragen één of meer segmenten van het 

 borststuk aan hun achterrand nog een kam van platte , zwarte stekels , 

 zooals men ook wel aan de wangen aantreft. 



Op het borststuk volgt het achterlijf, dat het grootste gedeelte van 

 het lichaam uitmaakt en ait negen geledingen bestaat, die met in 

 rijen geplaatste borstelharen voorzien zijn. Bij sommige soorten merkt 

 men ook aan deze deelen kammen van platte zwarte stekels op. 



Het is niet moeielijk om reeds bij eene geringe vergrooting de beide 

 seksen van elkander te onderscheiden. Het mannetje, dat over het alge- 

 meen veel kleiner is dan het wijfje , heeft nl. een' hollen , het wijfje 

 daarentegen een' bollen rug. 



Kort na de paring begeeft de vrouwelijke vloo zich naar het uit- 

 einde van de haren van het dier waarop zij leeft , en laat hare eieren 

 op den grond vallen. De geer en geoffroy vonden ze echter ook 

 wel aan de haren van magere honden vastgekleefd. 



Dat de vloo in den volmaakten toestand langen tijd zonder voedsel 

 kan blijven leven en zelfs voortteelen, blijkt uit verschillende waarne- 

 mingen. Zoo verkreeg bijv. bouché in een fleschje drie op elkander 

 volgende geslachten van de vloo van het hoen, terwijl bouillon mede- 

 deelt ' gedurende ongeveer een jaar levende vlooien te hebben waarge- 



* Annales de la Sodété Eniomologique Belf/e. t. III. p. 187. 



