126 HEBBEN DE EENDVOGELS EEN SCHERP REUKVERMOGEN ? 



slijmvlies , waarin de takjes der reukzenuw eindigen. Vandaar dat , 

 bij overigens schijnbaar volkomen gelijk maaksel, de scherpte van het 

 reukvermogen zeer ongelijk zijn kan. Reeds de mensch biedt daarvan 

 overvloedige voorbeelden aan. 



Daarentegen heeft de schrgver voorzeker volkomen gelijk, wanneer 

 hy van oordeel is dat dit vraagstuk alleen langs den weg der proef- 

 neming kan worden uitgemaakt. Reeds scarpa heeft daartoe strek- 

 kende proeven genomen en in zijne in 1789 verschenen Disquisitiones 

 anatomicae de auditu et olfactu bekend gemaakt. Volgens hem zouden 

 de vogels uit de orde der steltloopers , — derhalve reigers , ooievaars 

 enz. — den scherpsten reuk hebben ; daarop zouden de zwemvogels , — 

 waartoe ook de eenden behooren , — volgen ; eerst daarna de roof- 

 vogels, terwijl de klimvogels en zangvogels in dit opzicht achter- 

 aan komen. 



Onder degenen echter, die veel gelegenheid hebben gehad de vQgels 

 in den natuurstaat gade te slaan, zijn er die sterken twijfel geopperd 

 hebben aangaande de beweerde scherpte van hun reukvermogen. Wij 

 willen hier een paar der door audübon genomen proeven mededeelen. 



AüDUBON vulde de huid van een hert met hooi, zoodat het een op- 

 gezet dier geleek , en lag toen dit voorwerp , nadat het volkomen hard 

 en droog was geworden , in een open veld , in de houding van een 

 dood dier. Binnen weinige minuten zag hij er een gier op toevliegen 

 en zich in de nabijheid daarvan neerlaten. Het bedrog volstrekt niet 

 vermoedende , begon de vogel dadelijk zijn vermeende prooi op de 

 meest kwetsbare plekken aan te vallen. Toen hem dit mislukte , scheurde 

 hij de naden open , waarmede de huid was dichtgemaakt , blijkbaar 

 verwachtende daarbinnen het vleesch te vinden, van welks afwezig- 

 heid hij dus door geen zyner zintuigen onderricht was geworden. Eerst 

 na vele vruchtelooze pogingen, gaf hij het eindelijk op en vloog weg 

 om een betere prooi te zoeken. 



Deze proef bewijst onzes erachtens alleen dat een gier ook zyne 

 oogen gebruikt en niet enkel op den reuk afgaat, iets dat toch wel 

 door niemand betwijfeld zal worden. Ook kan men bezwaarlijk bewe- 

 ren , dat bij zijn zoeken naar vleesch zelfs de reuk geheel buiten spel 

 is geweest , alleen omdat het vleesch verwijderd en de huid goed ge- 

 droogd was. Er kan nog wel , — gelijk men zegt — een luchtje aan 

 geweest zyn , althans genoeg om den gier , nu hij er toch eenmaal 

 was , tot verdere pogingen aan te moedigen. 



