GELEERDE HONDEN, 



DOOK 



P. HART ING. 



Het is thans vier- of vijfenveertig jaren geleden , dat een virtuoos 

 eene kunstreis door Europa deed en overal de toeschouwers door zijn 

 talent in verbazing bracht. Die virtuoos was een hond en heette Mi- 

 nuto. Hij bezocht ook verschillende steden van ons vaderland , onder 

 anderen Utrecht, waar ik op eenen avond onder zijne bewonderaars 

 behoorde. Nog levendig herinner ik mij het tooneel. Het was in de 

 groote concertzaal in de vroegere St. Mariakerk, sedert vervangen door 

 de nieuwe zaal in het Gebouw voor Kunsten en Wetenschappen op de 

 Maria-plaats. Minuto's eigenaar had die zaal voor hem afgehuurd ten 

 einde op eene gepaste wijze het zeer fatsoenlijke publiek te ontvangen, 

 dat de kunst-voorstellingen van den beroemden hond bijwoonde. In 

 het midden der zaal was een fraai tapijt gelegd. Daaromheen waren 

 boogsgewijs eenige rijen stoelen geplaatst, die weldra door een aantal 

 heeren en dames , tegen den entree-prijs van een gulden , werden in- 

 genomen. Op het orchest zag men een klein ledikant met een sierlij- 

 ken, als een kroon uitgesneden, schitterend vergulden hemel, van 

 welken roode draperiën , met goud passementwerk afgezet , op beval- 

 lige wijze afdaalden en , van voren open , het met blauw satijn be- 

 kleede bed lieten zien. Dit pronkstuk was , — naar wij vernamen , — 

 een geschenk van Z. M. Alexander I , keizer van Rusland. Ter weers- 

 zijde van dit ledikant lagen op kleine tapijten twee groote kussens. 

 Op den achtergrond waren eenige planten geplaatst , tegen welker groen 

 het rood en verguld der draperiën goed afstaken. 



9 



