130 GELEERDE HONDEK. 



Men ziet het, aan de mise en scène was eenige zorg besteed. 



Eenige oogenblikken na het aangekondigde uur der voorstelling trad 

 de eigenaar van Minuto, deftig in het zwart gekleed, de zaal binnen, 

 voorafgegaan door drie sneeuwwitte poedelhonden. De twee jongsten 

 begaven zich dadelijk naar de ter weerszijde van het ledikant geplaatste 

 kussens, strekten zich daarop naar honden-manier uit en bleven er 

 den geheelen avond stil liggen. Zij waren nog slechts eenvoudige élèves , 

 nog niet bestemd om hunne gaven in het publiek ten toon te sprei- 

 den. De oudste der drie honden, een inderdaad zeer fraai dier, bleef 

 bij zijn meester, die nu, na op gebruikelijke wijze in een franschen 

 speech de talenten van zijn hond behoorlyk te hebben opgevyzeld , 

 waarbij hij niet in gebreke bleef de verschillende vorstelyke personagies 

 op te tellen , die hem met een bezoek hadden vereerd , — alsof vor- 

 sten bijzonder goede beoordeelaars van honden-talenten waren, — uit 

 een doos een groot aantal lappen van allerlei stoffen , kleur en teeke- 

 ning te voorschijn haalde en deze in een wijden cirkel op het tapijt 

 uitspreidde. Daarop begaf hij zich, vergezeld van zijn hond, naar de 

 in den voorsten kring gezeten dames , en voor een harer staan blij- 

 vende, vermaande hij Minuto goed toe te zien welke de aard en de 

 kleur der stof was van het kleed dat de dame aan had, en dan een 

 daarby behoorenden lap te halen. Hij zelf plaatste zich toen midden 

 op het tapijt; de hond snuffelde eenige oogenblikken aan de verschil- 

 lende lappen en nam eindelijk met zijn bek een daarvan op, dien hij 

 aan zijn meester bracht. Inderdaad kwam die lap geheel of althans 

 zeer nabij overeen met de stof van het kleed. Dit kunststuk werd ver- 

 scheidene malen herhaald, zonder ooit te falen. Natuurlijk waren de 

 toeschouwers , vooral de dames , verrukt over de fijne opmerkingsgave 

 van een hond , die niet alleen bewees wollen , zijden en andere stoffen 

 te kunnen onderscheiden, maar bovendien ook de kleur en het patroon 

 der teekening herkende. 



Op dit kunststuk volgden andere, die ten bewijze moesten strekken 

 dat Minuto een goed rekenmeester was , dat hij althans de vier hoofd- 

 regels , het optellen , aftrekken , vermenigvuldigen en deelen verstond. 

 Een zeker getal houten blokjes , met groote daarop geschilderde cij- 

 ferletters , werden , op eenigen afstand van elkander , op het tapijt ge- 

 legd. Zijn meester wederom op het midden daarvan post gevat heb- 

 bende , noodigde nu de toeschouwers uit een cijfer te noemen , dat de 

 hond vervolgens door tikken met zijn voorpoot aanwees , wederom 



