GELEERDE HONDEN. löl 



zonder ooit te missen. Het bleek dus overtuigend dat bij de cijfer- 

 letters van ons decimaal getallenstelsel kende. Toen daarop de toe- 

 schouwers hem kleine sommen opgaven en Minuto telkens met juistheid 

 de uitkomst aanwees , door met zijn poot de houten blokjes naar zich 

 toe te halen, die vereenigd de som, het restant, het product of het 

 quotiënt uitdrukten , moet voorzeker menig toeschouwer gedacht heb- 

 ben dat er wel menschen waren , die in het rekenen voor Minuto zou- 

 den onderdoen. 



Daarop toonde onze hond-virtuoos zijne bedrevenheid in het domino- 

 spel, waarbij hij in eene partij met twee heeren, waarvan een tot 

 myne bijzondere bekenden behoorde , overwinnaar bleef. Nog andere 

 kunststukken volgden, doch daar ik my hiervan minder weet te her- 

 inneren, ga ik deze voorbij. 



Genoeg om te doen zien dat Minuto den roem, die van hem uit- 

 ging , volkomen gerechtvaardigd had. Die hond , zoo meenden zelfs 

 sommigen, was geen ware hond. In een hondenvel was een klein per- 

 soon of kind verborgen. Toen echter Minuto begon te blaffen , schijn- 

 baar om te protesteeren tegen eene aanmerking van een der dames , 

 die, terwijl de hond vlak voor haar stond, aan hare buurvrouw toe- 

 fluisterde dat hij blijkbaar reeds niet jong meer was, toen bleek zijne 

 ware hondennatuur te duidelijk om daaraan nog te twijfelen. 



Dat dit bezoek aan Minuto op mijne jeugdige verbeelding eenen 

 sterken indruk had gemaakt , moge blijken uit de levendige herinne- 

 ring-, die mij daarvan na een zoo lang tijdsverloop is bijgebleven. Dik- 

 wijls dacht ik daar later over na en sprak er met anderen over. Een 

 hond die blijken geeft van de velerlei stoffen en patronen, welke de 

 telkens wisselende mode invoert , te onderscheiden , die dominosteenen 

 aan het getal der oogen, kaarten aan de kleur en teekening, cijfers 

 aan hun vorm herkent, die zelfs het begrip van de daardoor uitge- 

 drukte getalswaarde heeft en in staat is de tamelijk ingewikkelde com- 

 binatiën te maken , die bij het rekenen noodig zijn , — het was onge- 

 looflijk; zulk een hond stond door verstandsontwikkeling boven vele 

 wilden , waaronder er zijn , wier voorstelling van de getallen niet ver- 

 der dan tot het begrip van vijf reikt, en die het in de tafel van ver- 

 menigvuldiging niet verder dan tot twee maal twee hebben gebracht. 



Er moest eenig bedrog achter schuilen. Maar welk? Deed de hond 

 zijne kunsten alleen op teekens , hem door zijn meester gegeven ? Dit 

 was waarschijnlijk. Doch waarin bestonden die teekens ? Er waren die 



9* 



