132 GELEERDE HONDEN. 



meenden opgemerkt te hebben , dat Minuto geheel onder de heerschappij 

 der oogen van zijn meester stond. Anderen beweerden dat zijn meester 

 hem teekens gaf, door de nagels van zijn duim en vingers tegen el- 

 kander te doen knippen. Hoe het echter mogelijk was door blikken 

 met de oogen een hond telkens naar een volkomen bepaald en klein 

 voorwerp te wijzen, scheen onbegrijpelijk; en, wat het knippen met 

 de nagels aanbelangt, hoe was het denkbaar dat daarmede zoo vele 

 en zoo velerlei, in elk geval schier onmerkbare teekens konden gege- 

 ven worden, als noodig scheen ter verklaring van de menigvuldigheid 

 der handelingen van den hond? Welk een verbazend geheugen moest 

 dan aan het dier worden toegekend! Welk eene fijnheid van gezicht 

 of gehoor ! Of zoude wellicht ook zijn scherp reukvermogen hem daarbij 

 van dienst zijn? Het was mogelijk, ofschoon zich bezwaarlijk liet in- 

 zien , hoe ! 



Menigeen zal het waarschijnlijk ter nauwernood zijne aandacht waard 

 achten bij de kunstbedrijven van een gedresseerden hond te verwijlen. 

 Dat het dier op de eene of andere wijze daartoe afgericht is , even 

 als men het kan leeren opzitten, pootjes geven, op schildwacht staan, 

 enz. meent hij, spreekt van zelf, en zijne menschelijke waardigheid 

 kant zich tegen elke andere verklaring aan. Het is voor hem voldoende 

 te weten dat Minuto een hond is, om de mogelijkheid af te snijden 

 dat deze ook eenige dier vermogens zoude bezitten , welke men gewoon 

 is als het uitsluitend eigendom van den mensch te beschouwen. 



Niet alzoo een natuuronderzoeker. Elk onverwacht en onverklaard 

 verschijnsel wekt zijne aandacht. Alles wat raadselachtig, geheimzinnig 

 is prikkelt zijn weetlust, zijn zucht tot onderzoek. Hij wil meer weten 

 dan de enkele feiten; hij verlangt ook door te dringen tot het hoe en 

 het waarom daarvan en gevoelt zich niet bevredigd voordat hem dit 

 gelukt is. Maar in een geval als het onderhavige voegt zich bij zijn 

 gewonen weetlust nog een andere prikkel. Het kan hem niet ontgaan 

 zijn, daar het reeds den minst opmerkzamen beschouwer van het leven 

 der dieren in het oog valt, dat deze in hunne handelingen door der- 

 gelijke drijfveeren bestuurd worden, als wij menschen bij ondervinding 

 weten dat ook ons besturen , — dat die handelingen dikwerf getuigen 

 van eene zekere mate van overleg, gegrond op vroegere ervaring, met 

 één woord van hetgeen wi] denken , verstand , oordeel noemen. Tot 

 hoever nu kan zich de werking van het verstand bij een dier uitstrek- 

 ken ? Belangrijke vraag voorzeker , vooral in onzen tijd , nu de scherpe 



