GELEERDE HONDEN. 133 



scheidsmuur, vroeger tusschen menschen en dieren opgetrokken, begint 

 te waggelen. 



Op lateren leeftijd, toen deze en andere, zich als van zelf daaraan 

 sluitende vragen mij ernstiger bezig hielden dan op het tijdstip , waar- 

 van ik boven sprak, besloot ik dan ook van de eerste gelegenheid die 

 zich aanbood gebruik te maken, ten einde zoo mogelijk te ontdekken 

 of de verrichtingen van zulk een hond het gevolg waren van zelfbe- 

 wust denken of wel dat hij eenvoudig aan teekens gehoorzaamde die 

 hem door zijn meester gegeven werden , en , zoo het laatste het geval 

 was , waarin die teekens dan bestonden. 



Die gelegenheid bood zich vóór een zestien- of zeventiental jaren aan. 

 Waarschijnlijk zullen zich velen mijner lezers nog wel het hondje Lelie 

 herinneren, waarmede toen en in volgende jaren zijn meester de ker- 

 missen rondreisde. Ik besloot daaraan een bezoek te brengen en nam 

 mijne beide zoons , toen knapen van elf en dertien jaren , mede. Wg 

 troffen het uitmuntend , want wij waren de eenige bezoekers der tame- 

 lijk armelijke tent, waarin Lelie zijne talenten ten toon spreidde. Het 

 onderscheid met het tooneel der bedrijven van Minuto was groot. Deze 

 trouwens was een grand seigneur, vergeleken bij het kleine bruine 

 langharige hondje , met slap nederhangende ooren , dat wel is waar 

 den dichterlijken naam van Lelie droeg , maar met meer recht Leelijk 

 mocht genoemd worden. Het had ook volstrekt niets van het vrije, 

 ongedwongen voorkomen , dat aan den poedel Minuto eene zekere waar- 

 digheid bijzette. Integendeel, het diertje zag er droomerig uit en maakte 

 in geenen deele den indruk van een buitengewoon ontwikkeld honden- 

 verstand te bezitten. Intusschen, ook onder ons menschen is de ge- 

 leerdheid niet altijd gepaard aan levendigheid en bevalligheid van 

 manieren , en het gebeurt wel eens dat geleerden zoo verdiept zijn in 

 de wereld hunner gedachten , dat zij voor hetgeen buiten hen omgaat 

 weinig aandacht meer over hebben. Het kon zijn dat ook onder de 

 geleerde honden dergelijke exemplaren van diepzinnige afgetrokkenheid 

 voorkwamen. Dikwijls bedriegt de schijn. Groote denkbeelden huizen 

 soms in hoofden , die volstrekt niet den stempel van het genie dragen. 

 Ik nam mij dus voor zonder vooroordeel de blijken af te wachten die 

 Lelie van zijn genie zoude geven. 



Voor het door mij beoogde doel was juist de kleine ruimte, die het 

 tentje aanbood , zeer geschikt. Wij plaatsten ons op stoelen vlak voor 

 de smalle tafel , op het midden van welke Lelie , met den rug naar ons 



