134 GELEERDE HONDEN. 



gekeerd , door zijn meester gezet werd , terwijl deze zelf zich staande 

 tegenover ons plaatste , zoodat het hondje hem kon aanzien. Ik merkte 

 daarbij op dat het diertje uitpuilende , ver naar voren geplaatste oogen 

 had. Uit een gesprek met zyn meester vernam ik dat hij j. van straalen 

 heette, een Hagenaar van geboorte was en dat hg zelf de leermeester 

 van zijn hond was geweest. Ook hij had Minuto gezien, en dit juist 

 was voor hem de aanleiding geweest om te beproeven aan een hond 

 dergelijke kunsten te leeren. Op mijne vraag of hem dit veel moeite 

 en tijd had gekost, antwoordde hij natuurlijk toestemmend, er bijvoe- 

 gende dat het veel geduld vereischte , omdat men aanhoudend repetee- 

 ren moest, ongeveer zoo als een schoolonderwyzer zoude antwoorden, 

 die ook van de noodzakelijkheid eener herhaalde repetitie bij zgne leer- 

 lingen overtuigd is. Meer te vragen zoude onbescheiden zijn geweest, 

 en ik wilde vooral geen wantrouwen bij den man wekken, maar be- 

 sloot eenvoudig scherp toe te zien. 



Nu begon Lelie zijne kunstverrichtingen. Zij bestonden hoofdzakelijk 

 in dezelfde, als die ik vroeger van Minuto gezien had. Daar er echter 

 geen dames-publiek was, zoo verviel van zelf de lappenwinkel. Maar 

 hij speelde met ons domino en kaart , namelijk kruisj assen , wees daarbij 

 op de in een rij voor hem gelegde cijferblokjes aan hoeveel roem hij 

 had , troefde behoorlijk bg renonce , keek vervolgens , naar het scheen , 

 aandachtig op mijn horlogie , wees toen , wederom op de cijferblokjes , 

 nauwkeurig eerst het uur en daarna de minuten aan, loste eenige 

 kleine sommen op en deed dit alles met eene droomerigheid en werk- 

 tuiglijkheid , die in volkomen tegenspraak schenen met de moeielijkheid 

 der opgaven. Van eenige inspanning daarbij was geen het minste spoor 

 zichtbaar. Een mechanische hond, die door draden bewogen wordt, 

 zoude weinig minder blijk van werkelijk nadenken geleverd hebben. 

 Maar waar waren hier de draden, waardoor de hond aan zijn voor 

 hem denkenden meester verbonden was? Het gelukte mij niet in weer- 

 wil van de nauwkeurigste oplettendheid gedurende een tamelijk gerekt 

 verblijf daarvan iets te ontdekken. Alleen kwam ik tot de overtuiging, 

 dat den hond noch teekens met de oogen noch met de handen gegeven 

 werden. Gredurende zijne kunstverrichtingen waren de oogen van den 

 hond slechts zelden naar die zijns meesters gericht, en deze hield de 

 handen op den rug , zoodra hij de blokjes , de dominosteenen of de 

 kaarten voor den hond gerangschikt had. 



Ik erken dat ik , toen wij de tent verlaten hadden , bijna even wei- 



