GELEERDE HONDEN. 135 



nig wist wat er van te denken als toen wij er intraden , en zeer 

 overhelde tot de meening, dat eenige der verrichte kunststukken het 

 werk van een door langdurige oefening zeer versterkt geheugen waren. 

 Cyferblokjes , domino steenen en kaarten konden altijd op dezelfde wijze 

 gelegd worden. Maar hoe dan het zien op het horlogie te verklaren, 

 het optellen , vermenigvuldigen enz. van cijfers , die door mij of door 

 mijne zoons waren opgegeven? 



Het is voor iemand die zijn leven gewijd heeft aan het ontraadselen 

 van de geheimen der natuur, wellicht meer dan voor een ander, eene 

 ware ergernis , wanneer hij voor een raadsel staat , dat hem door een 

 zijner medemenschen wordt opgegeven , en h^ geen de minste kans 

 ziet het op te lossen, ja niet eens weet wat van hetgeen hij gezien 

 heeft misleiding of waarheid is. Een handig goochelaar kan ons be- 

 driegen , maar het hindert ons niet , mits hij , als eerlijk man , er rond 

 voor uitkomt dat al zijne toeren slechts eene handigheid zijn. Is hij 

 daarentegen een oneerlijk man, die de toeschouwers in het denkbeeld 

 zoekt te brengen dat hij over geheimzinnige krachten beschikt, zooals 

 tegenwoordig in Engeland home doet, dan laat het aanschouwen van 

 zijne kunstverrichtingen eenen onaangenamen , de duitschers zouden 

 zeggen "unheimlichen" , indruk achter. 



Eenen dergelijkcn indruk had het bezoek aan het hondje Lelie op 

 mij gemaakt , en die indruk bleef mij bij , zoo dikwijls ik er aan dacht. 

 Later vernam ik dat dezelfde van straalen nog een tweede hondje 

 gedresseerd had, dat den naam van Norma droeg en geheel dergelijke 

 kunststukken verrichtte, doch de weinige vrucht van mijn eerste be- 

 zoek deed mij de hoop opgeven van, door ook dit hondje te gaan 

 zien, achter de waarheid te komen. Een kermistent is dan ook juist 

 niet de geschikte plaats voor een wetenschappelijk onderzoek. 



Eindelijk echter bood zich daartoe eene betere gelegenheid aan. Ik 

 vernam , door de vriendelijke mededeeling van eenen hier ter stede ge- 

 vestigden , geachten hoofdonderwijzer , dat zich alhier iemand ophield met 

 een hondje dat domino speelde , optelde , vermenigvuldigde , enz. Hij 

 zelf had dit hondje gezien en gelegenheid gehad , zooals hij zich schrif- 

 telijk uitdrukte, "het geheugen en het verstand van het hondje te be- 

 wonderen". Hij voegde er bij : "ik kan aan geen bedrog denken ; ik 

 zelf heb het diertje vragen gedaan, b. v. 4 X 7 enz. Altijd was het 

 antwoord goed." Tevens berichtte hij mij , dat de man met zijn hondje 

 ook bereid was aan huis te komen. 



