136 GELEERDE HONDEN. 



Zoodra ik dit vernam ontbood ik dien persoon , wiens naam h. schenk- 

 kan is , bij mij , en zeide hem dat ik zijn hondje verlangde te zien , 

 doch niet uit gewone nieuwsgierigheid, maar om te weten wat in die 

 zaak waarheid , wat misleiding was , dat ik hem dus voorstelde in een 

 der lokalen van het zootomisch laboratorium te komen en daar het 

 hondje zijne kunsten te laten doen, in tegenwoordigheid van mij en 

 eenige andere heeren , die gewoon waren goed uit hunne oogen te zien , 

 en eindelijk dat , indien hij ons volkomen eerlijk mededeelde door welke 

 teekens hij het dier er toe bracht om de bewegingen te maken, die 

 oogenschijnlijk van verstandswerking getuigden , ik geloofde hem de 

 verzekering te kunnen geven , dat hij op eene goede belooning zoude 

 kunnen rekenen. Eeeds dadelijk erkende hij , dat hij den hond teekens 

 gaf, er echter bijvoegende, dat het nog aan niemand gelukt was die 

 teekens te zien, en dat hij ook meende te mogen gelooven dat noch ik 

 noch iemand anders die zien zouden, wanneer hy er niet vooraf op- 

 merkzaam op maakte. Indien hij er dus in toestemde dit laatste te 

 doen , dan moesten degenen , die er bij tegenwoordig waren , beloven 

 zijn geheim niet te verraden. Tegen die allezins billijke voorwaarde 

 liet zich natuurlijk niets inbrengen. Zij werd dus aangenomen en dag 

 en uur voor de samenkomst bepaald. Ik gaf daarvan en van de 

 gestelde voorwaarden kennis aan eenige mijner vrienden , waaron- 

 der verscheidene mijner ambtgenooten behoorden , en noodigde hen 

 uit, de voorstelling en tevens de onthulling van het raadsel bij te 

 wonen. 



Op den 3<ieii Februarij 1872, des namiddags ten 2 ure, waren een 

 twaalftal hooggeleerde en zeergeleerde heeren in het laboratorium 

 vereenigd, om den geleerden hond een examen af te nemen. De wijze 

 van zijn intreden en zijn geheele voorkomen pleitten niet bijzonder in 

 zijn voordeel. Zijn meester deed namelgk de klep van een reiszak open , 

 dien hij in de hand hield , en daaruit keek ons een klein hondenkopje 

 aan , wederom , even als bij Lelie , met groote , uitpuilende , glanslooze 

 oogen , maar met half opstaande ooren. De kleur van zijn kort haar 

 was deels grijs , deels donker bruin. Op de daarvoor bestemde tafel 

 geplaatst, bleek het zeer traag en stijf in al zijne bewegingen te zijn. 

 Trouwens , dit kon het gevolg van den ouderdom zijn , want de meester 

 van het diertje deelde ons mede, dat zijn hondje Norma heette, door 

 VAN STRAALEN gcdrcsscerd en thans veertien jaren oud was. Na den 

 dood van van straalen was hy er eigenaar van geworden. Het bleek 



