GELEERDE HONDEN. • 137 



dus hetzelfde hondje te zijn , waarvan ik reeds boven met een woord 

 gewag heb gemaakt. 



Zekerheidshalve was een dominospel en een kaartspel door mij me- 

 degebracht , en daarvan werd ook uitsluitend gebruik gemaakt. De 

 eigenaar liet ons volkomen vrijheid de steenen en de kaarten te schud- 

 den , plaats te nemen waar wij verkozen , met één woord alles te doen 

 wat wij noodig achtten om hem op de proef te stellen en zijne bewe- 

 gingen te bespieden. 



De voorstelling begon en werd met gespannen aandacht door ons 

 gevolgd. Zij bestond in ongeveer dezelfde kunststukjes als die ik vroe- 

 ger van Minuto en Lelie gezien had en boven vermeld heb. Het is 

 dus overbodig, deze hier nogmaals te herhalen. Een paar malen ver- 

 giste het hondje zich wel is waar, maar, daarop door zijn meester 

 opmerkzaam gemaakt , herstelde het die vergissing aanstonds , even 

 als een schoolkind zoude doen, wanneer het een fout in een som had 

 gemaakt. Inderdaad had het al den schijn , alsof de hond zeer wel wist 

 wat hij deed en volkomen zelfstandig handelde. Toen echter een onzer 

 de plaats van zijn meester innam en poogde den hond tot het doen 

 derzelfde kunststukjes te bewegen , bleef het dier volkomen onbewe- 

 gelyk en zag alleen eenigzins versuft rond. Dit kon echter niet ver- 

 wonderen, want ook elke andere hond zoude zich vermoedelijk zoo 

 tegenover een hem vreemd persoon gedragen hebben. 



Eeeds had de voorstelling een geruimen tijd geduurd , en nog was 

 het aan niemand onzer gelukt te ontdekken , waarin het verband tus- 

 schen den hond en zijn meester eigenlijk bestond. Dat er zulk een 

 verband moest bestaan , dat de hond aan door zijn meester gegeven 

 wenken gehoorzaamde , was zeker , want enkele door hem opgeloste 

 opgaven waren te moeielijk dan dat het denkbaar zoude zijn , dat zelfs 

 de hersenen van den geleerdsten aller honden daartoe in staat zou- 

 den zijn. 



Toch , al had de voorstelling ook nog veel langer geduurd , geloof 

 ik niet dat iemand onzer het geheim geraden zoude hebben , dat de 

 eigenaar van het diertje, getrouw aan de gemaakte afspraak, ons ten 

 slotte openbaarde. Ook ik ben verplicht mij aan die afspraak te hou- 

 den en mag het geheim derhalve aan de lezers van het Album niet 

 mededeelen. Maar ik mag er toch wel dit van zeggen , dat de geheele 

 zaak uiterst eenvoudig is, zoo eenvoudig, dat, indien men het een- 

 maal weet , men geneigd is uit te roepen : is het ander» niet ! Het is 



