144 BE ZONEKLIPS VAN 12 DECEMBER 1871. 



verdwijnen, even als of het daarvan weggenomen was. Dit stuk wordt al 

 grooter en grooter tot dat er ten laatste van de zon niets dan een meer 

 of minder breede sikkel of een lichtring overblijft. Het licht dat deze 

 op de aarde afstraalt is nu vele malen zwakker dan het volle zonlicht. 

 Greschiedde de overgang plotseling van het laatste tot het eerste, dan 

 zou het verschil ook op den meest alledaagschen beschouwer een leven- 

 digen indruk maken. Maar de verlichting neemt zoo langzaam en ge- 

 regeld af en vervolgens weder toe , en wat er van overblijft is alijd 

 nog zoo merkbaar, dat het gehecle verschijnsel aan zulk een beschou- 

 wer meestal slechts geringe belangstelling kan inboezemen. En zelfs 

 de sterrekundige heeft daarbij niet veel anders waar te nemen, dan de 

 juiste oogenblikken van het begin en het einde der schijnbare aanra- 

 king van de beide hemellichamen en eenige nevenbijzonderheden. 



Hoe geheel anders is de indruk van eene totale verduistering! Zoo 

 lang er ook maar het smalste lichtsikkeltje van de zon zichtbaar blijft, 

 kan niemand zich voorstellen wat hij gevoelen zal als ook dat laatste 

 overblijfsel verdwenen is. Bij al zijne ingespannen verwachting schynt 

 den waarnemer dit verdwijnen toch nog plotseling te geschieden. 

 En dan: wat is dat? Geen nacht, maar een Icigrauwe schemermg 

 omringt ons , en hult alles wat wij rondom ons nog waarnemen in 

 een vreemdsoortige , vale tint. De dieren des velds en de vogelen ver- 

 schuilen zich angstig , of bewegen zich onrustig als zoekend heen en 

 weder. Wij zelven voelen ons gedrukt en bekneld, maar wij hebben geen 

 tijd om aan dat gevoel noch aan iets anders dat aardsch is onze 

 aandacht te schenken. Want onwillekeurig richten wij weder onzen 

 blik naar de plaats aan den hemel, waar zoo even de zon nog zicht- 

 baai' was en waar nu slechts de maan zich vertoont als een zwarte 

 schijf, met de scherp begrensde randen omringd door een krans van 

 vuur , een stralende lichtzee : de lichtkroon , de corona , die eerst bij 

 het begin der totaliteit genoegzaam plotseling zichtbaar wordt en by 

 het einde daarvan even snel weder verdwijnt. 



Zooveel kan reeds iedereen zien met het bloote oog. Door een kijker 

 vertoonen zich bovendien in het licht der kroon aan den maanrand 

 nog, door hare roode of rozenroode kleur duidelijk van de omgeving 

 onderscheiden, de lichtuitsteeksels , de protubérances , als verhevenheden 

 van vrij fantastischen vorm, dikwijls als bergen met min of meer 

 breede basis aan dien rand verbonden , somwijlen ook geheel los , als 

 vrij zwevende , vurige wolken in de lichtzee. 



