DE ZONEKLIPS VAN 12 DECEMBER 1871. 145 



Wat zyn deze, wat is de lichtkroon in 't geheel, waardoor en hoe 

 wordt dit alles voortgebracht? Ziedaar de vi'agen, waarop sedert 1842, 

 toen voor het eerst een totale zoneklips met genoegzame juistheid en 

 nauwkeurigheid werd waargenomen om het bestaan dier verschijnselen 

 buiten twijfel te stellen, door eiken wetens chappelij ken waarnemer van 

 eene totale zoneklips het antwoord werd gezocht. Dit antwoord is ge- 

 vonden, en al mag het nog niet in alle opzichten volkomen bevredi- 

 gend worden genoemd , toch kan het in de hoofdzaak voldoende heeten. 

 Dit hebben wij voornamelijk, zoo niet uitsluitend te danken aan het 

 gebruik, nevens den verrekijker, van twee andere optische werktuigen: 

 den polariskoojj en den spectroskoop. Laat ons elk dezer beide wat meer 

 van nabij beschouwen om te zien , hoe zij tot zulk een belangrijke 

 uitkomst hebben kunnen leiden. 



Het licht kan bij zijnen doorgang door eenig doorschijnend lichaam, 

 of ook bij zijne terugkaatsing op de oppervlakte daarvan, eene wijzi- 

 ging ondergaan , die , hoe belangrijk en ingrijpend zij ook zijn moge , 

 toch voor den gewonen waarnemer onmerkbaar is. In dien toestand 

 noemt; men het gepolariseerd, eene benaming, die hoe weinig zij ook 

 past voor de tegenwoordig algemeen geldige beschouwingswijze van de 

 lichtverschijnselen en hare oorzaken, toch in de wetenschap behouden 

 is gebleven, misschien omdat zij meer dan eenige andere er op wijst, 

 dat een bundel van zoo veranderde lichtstralen als 't ware verschil- 

 lende zijden vertoont. Stellen wij om dit duidelijk te maken dat wij 

 ons , in een overigens geheel donker vertrek , zóó voor eene opening 

 in een der vensterluiken hadden geplaatst, dat een daardoor heenval- 

 lende bundel zonlicht, een zonnestraal zooals wij het misschien zouden 

 noemen, door een buiten geplaatsten metalen spiegel teruggekaatst 

 en dus onveranderd , in horizontale richting juist naar ons toekomt. 

 Nemen wij na een glazen plaat , een stuk onverfoelied spiegelglas b. v. 

 ter hand en laten wij onzen zonnestraal schuin daarop vallen. Het 

 licht gaat door het glas heen , maar niet geheel en al : een lichtplekje 

 aan de zoldering of tegen een der wanden of op den vloer van het 

 vertrek, dat zich beweegt als wij de glasplaat draaien, toont ons dat 

 een gedeelte van het licht dat er op valt daardoor teruggekaatst wordt. 

 En, waar het hier vooral op aankomt, hetzij men dit teruggekaatste 

 deel naar beneden , naar boven , of naar rechts of links , of hoe ook 

 richte door het draaien van den spiegel : zoolang deze altijd even schuin 

 op den, lichtstraal gericht is, toont zich de verhouding tusschen de 



