DE ZONEKLIPS VAN 12 DECEMBER 1871. 147 



men dit licht door een tweede "Nicoll", zoo gesteld dat gewoon licht 

 daardoor in hetzelfde vlak zou ■ gepolariseerd worden , dan laat het 

 't reeds vooraf gepolariseerde licht genoegzaam onverzwakt door; 

 draait men het een kwart slag om, dan dooft het dit volko- 

 men uit. 



Men begrijpt uit het bovenstaande : 1 " hoe het met behulp van zulk 

 een prisma mogelijk is om te herkennen , of het licht dat daardoor 

 heen gaat, gepolariseerd is of niet, en zoo ja, in welk vlak; en 2" 

 dat het licht die verandering kan ondergaan bij zijne doorlating , en 

 ook bij zijne terugkaatsing', onder bepaalde voorwaarden. Dit is voor 

 ons tegenwoordig doel genoeg , en daarom gaan wij hier de middelen , 

 waardoor men dit met nog grooter gemak en zekerheid herkennen 

 kan, met stilzwijgen voorbij. De polariskoop, het werktuig dat tot 

 die herkenning dient, bestaat altijd uit zulk een prisma, met de noo- 

 dige toevoegselen , wier beschrijving tot recht verstand van zijne wer- 

 king niet onmisbaar is. 



Maar nu de spectroskoop. Ook van deze berust de werking, en dus 

 het gebruik, op een bekend verschijnsel. Stellen wij ons weder den ho- 

 rizontalen lichtbundel van zoo even voor in een overigens donker ver- 

 trek, maar die nu in plaats van door eene cirkelvormige opening van 

 willekeurige grootte , door een vertikale zeer nauwe spleet wordt bin- 

 nen gelaten. Op den weg van dien straal plaatsen wij nu, met de 

 kanten evenzeer vertikaal, eene driehoekige glasstaaf, een gewoon gla- 

 zen prisma, zoodat het licht valt op een der zy vlakken daarvan, en 

 door een ander van deze het glas weder verlaat. Na dezen doorgang 

 neemt men twee bijzonderheden waar, welke daardoor worden teweeg 

 gebracht. De eerste is eene verandering in de richting van het licht; 

 voor ons tegenwoordig doel kunnen wy deze geheel buiten beschouwing 

 laten. De tweede is wat wij eene verbreeding van den straal zouden 

 kunnen noemen: de overal, van de spleet tot aan het prisma even 

 breede straal wordt, na door dit laatste te zijn gegaan, van daar af al 

 breeder en breeder. De witte straal vertoont zich als door het prisma 

 in een onnoemelijk aantal anderen , allen verschillend van kleur , ge- 

 scheiden , die uiteenloopen en dus op een wit vlak dat ze opvangt , in 

 plaats van een witten streep , een breeden kleurenband vormen : het 

 prismatisch kleurenbeeld of zonnespectrum. De naam spectroskoop duidt 

 nu voor iedereen, die met wetenschappelijke woordafleiding en met 

 het hier boven herinnerde bekend is , reeds den aard aan van het werk- 



10* 



