148 DE ZONEKLIPS VAN 12 DECEMBER 1871. 



tuig dat zoo wordt genoemd, en dat dus blijkt bestemd te zijn om dit 

 spectrum, om elk prismatisch kleurenbeeld, onder de gunstigste om- 

 standigheden en in zijn grootst mogelijke zuiverheid te doen ontstaan , 

 zoodat het in al zijne bijzonderheden kan waargenomen worden. Op 

 zulk eene wijze beschouwd, vertoont het zonnespectrum een aantal 

 opmerkelijke bijzonderheden, waarvan wij hier vooral de zoogenaamde 

 Frauenhofersche strepen moeten vermelden. Dit zijn donkere strepen, 

 leemten als het ware in de anders onafgebroken reeks van zacht in 

 elkaar overgaande tinten van het kleurenbeeld , welke in bijna tal- 

 looze menigte het spectrum doorsnijden , alle evenwijdig met elkaar 

 en met de spleet waardoor heen het licht op het prisma is gekomen. 

 Zij verschillen onderling zeer in breedte en dus in zichtbaarheid en 

 zijn daardoor en door den ongelijken afstand waarop zij van elkander 

 staan , genoegzaam de een van de andere te onderscheiden om ons , 

 na allerlei onderzoek dienaangaande , zeker te doen zijn , dat zij elk 

 eene bepaalde en onveranderlijke plaats in het kleurenbeeld innemen. 

 Een achttal daarvan, de breedste en duidelijkste, is men gewoon door 

 de letters A — H aan te duiden. 



Zooveel aangaande hetgeen men waarneemt van het zonlicht door 

 den spectroskoop. Maar men kan dien ook richten op andere licht- 

 bronnen, op vlammen en dergelijken. De daardoor verkregen uitkom- 

 sten hebben aan een nieuwe afdeeling der natuurwetenschap : de spec- 

 traalanalyse , het aanzijn geschonken , op welks gebied de physica en 

 de chemie elkander meer dan ergens anders zusterlijk de hand reiken , 

 terwijl de astronomie, die zich eerst eenigermate hooghartig ter zijde 

 hield, thans wel gezegd kan worden de hare uit te strekken, bereid 

 om zich te doen opnemen als: dritte im Bunde. Laat ons die uitkom- 

 sten hier kortelij k nagaan. 



Het licht van een vast of vloeibaar gloeiend lichaam geeft een on- 

 afgebroken spectrum zonder een enkele donkere streep. 



Dat van een gloeienden damp of gas geeft geen eigenlijk gezegd 

 spectrum , maar slechts een reeks van naast elkaar op eenigen afstand 

 geplaatste heldere lichtstrepen. Bij den damp van sommige stoffen is 

 het aantal dier strepen zeer groot, van dat van anderen slechts ge- 

 ring, enkelen geven slechts één lichtende streep. Bij dezelfde tempera- 

 tuur is de plaats en de verdeeling dier strepen , welke men het ge- 

 makkelijkst door eene rechtstreeksche of middellijke vergelijking met 

 het zonnespectrum bepaalt, voor dezelfde stof standvastig. Men kan 



