DE ZONEKLIPS VAN 12 DECEMBER 1871. 151 



dampkring bestaat. Maar ook iu dit geval was eene polarisatie van 

 dat licht in aanmerkelijke mate min waarschijnlyk te achten. 



Toch werd bij alle latere eklipsen de polarisatie van het licht der 

 corona ontwijfelbaar vastgesteld; immers slechts enkele malen betuigde 

 een waarnemer dat hij die niet had gezien. De polariskoop, al besliste 

 hij de kwestie volstrekt niet, scheen dus in zijn advies meer tegen 

 dan voor de opinie te spreken , dat de lichtkroon door een dampkring 

 der zon werd voortgebracht. Maar dit advies heeft zijne voor deze 

 laatste meening ongunstige beteekenis geheel verloren, sedert in 1869 

 TYNDALL aantooudc dat het licht, door eene opeenhooping van uiterst 

 fijne deeltjes rechthoekig teruggekaatst, altijd sterk gepolariseerd is in 

 een bepaald vlak. Daardoor werd het van belang om de ligging van 

 dit vlak bij de waarnemingen op de corona met zorg te bepalen, ten 

 einde te kunnen uitmaken of die altijd zoo was als zij wezen moest, 

 om het zoo even genoemde verschijnsel bij de verklaring van de pola- 

 risatie te kunnen te hulp roepen. De waarnemingen bij de laatste 

 eklipsen wezen reeds daarop heen, en voor zoover mij de berichten van 

 die bij de eklips van 12 December bekend zijn geworden en ik ze wel 

 versta, schijnen ze mg alle toe het polarisatievlak te bepalen, van 

 welk deel der corona ook, als in bovengenoemden zin gericht. Oudemans 

 b. V. , die de eklips in N.-Indie waarnam , telegrapheerde : radiale pola- 

 risatie der corona. Lockyee berichtte dat hij zelf overal polarisatie in 

 de lichtkroon had gevonden en dat hij een telegram uit Jaffna had 

 ontvangen , meldende : zeer sterke radiale polarisatie op 35 ' boven de 

 lichtuitsteeksels. 



Om de beteekenis van dit laatste bericht te doen uitkomen , moeten wg 

 een oogenblik stilstaan bij eene wijziging, die de meening van sommige 

 voorstanders van den zonnedampkring als bron der lichtkroon langzamer- 

 hand had ondergaan , of liever van eene uitbreiding en verheldering 

 in hun begrip daarvan. Men was namelijk al meer en meer indachtig 

 geworden dat het licht daarvan zeer wel van gemengden oorsprong 

 kon zijn , en voor een deel door de gloeiing van het gas , voor een 

 ander deel door torugkaatsing van het zonlicht teweeg gebracht. Dit 

 aannemende was men begonnen onderscheid te maken tusschen de 

 chromospheer en de eigenlijke corona. De eerste bestond dan uit die 

 lagen van den zonnedampkring, welke het naast aan het gloeiende 

 lichaam grenzen: daarin moest dus de temperatuur het hoogst en 

 het eigen licht het sterkst zijn, terwijl in de verder afgelegen minder 



