EENE ONTMOETING. 



Onze lezers herinneren zich nog de beschrijving door den heer gro- 

 NEMAN in deze bladen gegeven van de wijze waarop de Mont-Cénis- 

 tunnel tot stand is gekomen. Een van de opmerkelijkste punten in 

 dit belangrijke werk is , dat , terwgl het van twee zijden tegelijk 

 werd aangevangen, de beide gangen, op eene diepte van meer dan 

 5000 voet onder den top van het gebergte , toch zoo juist tegen elkan- 

 der uitkwamen , dat men met weinig moeite hen tot een enkelen tun- 

 nel vereenigen kon. Dit is voorzeker een triomf van de hedendaagsche 

 landmeetkunst. Dat, in weerwil van de nauwkeurigste werktuigen en 

 daarmede verrichte metingen , het verschil over eene lengte van 12220 

 meters niet veel meer dan een halve meter zoude bedragen , gelijk 

 werkelijk de uitkomst bewezen heeft, kon wel gehoopt maar niet met 

 zekerheid voorzien worden. Men begrijpt dan ook met welk eene ge- 

 spannen verwachting de ingenieurs en werklieden aan beide zijden hun 

 zamentreffen te gemoet zagen. 



Ziehier wat de heer génÉsi daaromtrent als ooggetuige mededeelt. 



"Op den 9den November 1870, toen ik mijne gewone inspectie deed , 

 verbeeldde ik mij door de rotsen heen het ontploffen der mijnen van 

 de andere zijde van den tunnel naar den kant van Bardonnechia te 

 hooren. Ik zond een bode om te vernemen of de uren overeenkwa- 

 men. Het was zoo , en toen kon men er niet langer aan twijfelen , 

 dat wij elkander weldra bereiken zouden. Eiken volgenden dag werden 

 de ontplofiingen al duidelijker en duidelijker vernomen. In het begin 

 van December hoorden wij reeds zeer duidelijk het kloppen tegen het 

 rotsgesteente. Daarop werd het geluid van stemmen onduidelijk waar- 

 neembaar. Maar zouden wij elkander op gelijke hoogte en in dezelfde 

 as ontmoeten? Drie dagen en drie nachten verlieten de ingenieurs, de 

 opzichters en de meesterknechts den tunnel niet. De ingenieurs borelly 

 en BONI leidden de werkzaamheden naar den kant van Bardonnechia, 



