180 HET ONÏSÏAA.N VAN DEN ZEDELFJKEN 



en dus verstoken bleven van hun wettig deel. Wanneer deze niet ge- 

 holpen konden worden door staatsregelingen, die gemeenschap van 

 goederen voorschreven, dan poogde men hen ten minste te troosten 

 en hunne afgunst te bezweren door verachting van wereldsche be- 

 zittingen als eene deugd voor te stellen. 



Zij die aannamen , dat het een liefderijke Hemelsche Vader was , 

 die de schatten dezer aarde zoo ongelijk had verdeeld , konden , zonder 

 Hem van onrechtvaardigheid te beschuldigen, niet anders gelooven dan 

 dat Hij de armen in eene andere en betere wereld zou beloonen voor 

 het ongelijk hun met eenig verborgen doel , misschien wel om hen te 

 beproeven, hier op aarde aangedaan. Het koningrijk Gods werd dan 

 ook vooral aan de armen toegewezen: "het was lichter dat een kemel 

 "ging door het oog van eene naald, dan dat een ryke inging in het 

 "koningrijk Gods." 



De jongeling, die alle geboden had onderhouden van zijne jeugd af 

 aan , had nog niet genoeg gedaan , hij moest verkoopen wat hij bezat 

 en het den armen geven , hij moest zelf arm worden ten einde zich 

 eenen schat in den hemel te verwerven. Armoede op zich zelf gaf 

 reeds aanspraak op het koningrijk Gods. 



In onze eeuw echter moet men verder gaan , dan den arme aan te 

 sporen tot lydelijke berusting in zijn lot. De neiging , aan ieder mensch 

 ingeschapen tot verbetering van zijn tijdelijk welzijn, behoeft niet te 

 worden onderdrukt. Wil men de armen helpen , dan voorzie men uit 

 barmhartigheid in hunne dringende nooden , doch men leere hun , dat 

 armoede op zich zelf geene verdienste kan zijn bij Hem , die den mensch 

 eene onweerstaanbare zucht inschiep om zich aan de armoede te ont- 

 trekken ; men leere hun , dat de middelen , om tot tijdelijk welzijn te 

 geraken , bestaan in het vergaderen van kennis , in orde , zindelijkheid , 

 matigheid en spaarzaamheid ; men zij hun behulpzaam tot het verkrij- 

 gen dier middelen, en wanneer zij mogten lijden door de schuld hunner 

 vaderen , dan wijze men hen daarop , en dan spore men hen aan niets 

 te verzuimen om aan hunne kinderen een beter lot te bereiden ^ 



Men erkenne echter , dat de zucht tot verbetering van zijn wel- 

 zijn eene natuurdrift is , den mensch aangeboren tot heil van zijn 

 geslacht. 



1 Men trachtc ook goed te maken jegens heu, \va,t de vroegere maatschappij jegens 

 huuLie ouders of voorouders heeft misdreven. 



