NOG IETS OVER HONDEN. 



Naar aanleiding van het opstel getiteld: Geleerde honden, geplaatst 

 in de Maart-aflevering, zijn bij de redactie en bij mij verscheidene 

 brieven ingekomen. In een paar daarvan zijn ook gissingen geopperd 

 omtrent de wijze waarop een gedresseerde hond in het gegeven geval 

 zynen meester gehoorzaamt. De geachte schrijvers dier brieven zullen 

 echter inzien , dat het , bij de belofte van geheimhouding , niet wel 

 voegzaam zoude zijn die gissingen in dit tijdschrift op te nemen, het- 

 geen den schyn zoude hebben als of ik er mijn zegel aan hechtte en 

 zoo de gegeven belofte verbrak. 



In een dezer brieven , dien van Dr. L. J. egeling te 's Gravenhage , komen 

 echter nog een paar mededeelingen uit zijne eigene ondervinding voor , 

 die ik opmerkelijk genoeg oordeelde om hem verlof te vragen deze 

 door ons Album in verderen kring te verspreiden. 



Van dit gegeven verlof gebruik makende , laat ik ze hier volgen. 



HARTING. 



"Een mij bekend predikant had een hond , dien hij dikwijls medenam als 

 hij uitging. Kwam hij gekleed om uit te gaan in de kamer , waarin 

 de hond was , dan gaf deze altijd duidelijk de begeerte te kennen om 

 mede te gaan. Maar nimmer nam hij eenige notitie van 's meesters 

 wandelplan , wanneer deze een bef aan had, omdat hij ging preeken. 

 Dan bleef de hond stil in zijn mand liggen. Hij had dus zelf waarge- 

 nomen dat, als de baas dat witte lapje aan had, zijne pogingen om 

 mee te gaan altyd vergeefs waren , en had die daarom na eenigen 

 tyd opgegeven. 



