IN DE VERDEELING VAN LAND EN WATER. 207 



Syrië , Euboea van die van BoeÖtië , Atalantö en Macris van Euboea , 

 Besbicus van Bithynië afscheidde en daarbij den Hellespont en Bos- 

 porus vormde. Solinus (Polyhistor. , c. 41) herdenkt zelfs een voorma- 

 ligen samenhang tusschen Cilicië en Egypte. 



Volgens STRABO (Lib. I, t. 1, p. 133 en Lib. II, t. 4, p. 466) 

 geloofden strato en anderen , dat eens de Zwarte , de Maeotische (Azof- 

 sche) en de Kaspische zee eene enkele rondom door het vaste land 

 omgeven binnenzee , bijna zoo groot als ds Middellandsche zee , vorm- 

 den , dat de straat bij Byzantium (de Bosporus) weleer gesloten was , 

 en door de doorbraak van de daar ter plaatse bestaande landengte de 

 daling van het water en de scheiding van deze zeeën tot stand was 

 gekomen. Diodorus sicülus (Lib. V, c. 17) en dionysiüs halicarnassensis 

 (Lib. I , c. 61 en 68) verhalen , dat , tengevolge van eene doorbraak der 

 Zwarte zee door den Bosporus en Hellespont in de Egeïsche zee , eene 

 groote overstrooming het omliggende land tot Arcadië toe onder water 

 gezet had , dat de inwoners deels op de bergen , deels op schepen gevlucht 

 waren, en een deel der laatsten op het eiland Samothrace geland was. 

 DioDORUS geeft hierbij uitdrukkelijk de sagen der Samothraciërs als bron 

 op. Wellicht kan men hier ook wijzen op hetgeen de ouden van den 

 vloed van Deucalion verhalen, die niet alleen lage landstreken en eilan- 

 den langs den Propontis en de Egeïsche zee (Samothrace vooral zou 

 daardoor in omvang zyn afgenomen) , de lage deelen van Boeötië en 

 Phocis, enz. onder water gezet, maar waarvan volgens strabo (Lib. 

 I, t. 1, p. 134) zelfs Egypte zeer veel zou geleden hebben. Hiertegen 

 kan men inbrengen dat het tijdstip van den vloed van Deucalion tus- 

 schen 1548 en 1524 v. Chr. gesteld wordt, en de doorbraak van den 

 Bosporus in allen gevalle veel vroeger gesteld moet worden. De vloed 

 van Deucalion behoort echter tot den geheel mytbischen tijd der Griek- 

 sche geschiedenis ; zij bewijst , dat bij de Grieken sagen van een der- 

 gelijken grooten vloed bestonden; maar het zij ons vergund de moge- 

 lijkheid van eene zoo nauwkeurige chronologische bepaling in die oude 

 tijden, die nauwelijks tot de geschiedenis gerekend kunnen worden, te 

 betwijfelen ; deze twijfel vernietigt voor ons de kracht der tegenwerping. 



Geschiedenis en aardkunde vereenigen zich, zooals wij zagen, 

 om den vroegeren hoogeren waterstand en de aanzienlijker grootte der 

 Zwarte zee en haar samenhang met de Kaspische zee en het meer 

 Aral te bewijzen; de aard en vorm der oevers van den Bosporus wijzen 

 op een aldaar in overoude tijden plaats gehad hebbende doorbraak , 



