234 DE OMSTREKEN VAN ALKMAATJ. 



aan de voorchristelijke vereering der zee als de moeder van al wat 

 leeft, als Hallia, Hel en Nehallennia , herinnert ons die naam. De 

 naam Egmond luidt geheel Angelsaksisch. Aegmund, van aeg , zee, en 

 mund, hand, ook beschutting, bescherming, beteekent: '*de Wacht 

 aan Zee." De oudste oorkonden spreken van Ekmunde (923) en 

 Egmunde (1063). Later vindt men eerst Hecmunde en Haecmunde. 



Mijns inziens zijn de Kennemers de nazaten der Anglen en Sak- 

 sers , die , uitgelokt door de gunstige ligging dezer streek , hun ver- 

 dere verhuisplannen opgaven, en op de "geschikte woonplaats" ble- 

 ven , — entomologisch gesproken — larven van Engelschen , die hun 

 gedaanteverwisselingen niet ondergingen. Dikwijls zelfs ben ik ge- 

 neigd , die vergelijking in uitgebreideren zin op onze natie toe te passen. 



Naarmate de rijkdom der Kennemers toenam, vermeerderde ook 

 natuurlijk de jaloezie van hen , die eerst met minder goed land , — 

 met poel en moeras tevreden waren, — van de naburige Westfriezen, 

 die eindelijk ook begrepen dat het daar op de hoogte beter was. 

 De nonnen in de abtdij begonnen angstig te worden , en reeds Hollands 

 tweede graaf achtte het voorzigtig ze naar Bennebroek te verplaatsen. 

 Zoo zegt Melis Stoke: 



Die uonnen heeft hi daneu ghedaen 

 Omdat de Vrieseu souder waeu 

 Hem waren so fel ende so swaer, 

 Eude hi sette monikeu daer. 



Dank zg dezen wijzen maatregel , heeft de abtdij zich roemrijk staande 

 gehouden en heinde en ver haar invloed uitgeoefend tot in het laatst 

 der 16e eeuw. Onder de regering der eerste graven , toen Kinhem 

 meer dan twintig sterke kasteelen en een veel grooter aantal kloosters 

 telde, was Egmond het Westminster van Holland. Daar hielden de 

 landsheeren dikwijls hun verblijf; daar werden zij in de abtdij begra- 

 ven, en alleen door de uitbreiding van hun gebied zagen zij zich ver- 

 pligt hunne residentie zuidelijker te vestigen. 



Met den ridderlijken Lamoraal is de roem van Egmond, het oudste 

 en edelste geslacht van Kinhem, voor altijd ondergegaan. 



Van de vermaarde abtdij is geen steen op den anderen gebleven. 

 Slechts gras en klaprozen groegen op de plaats — en hier en daar 

 langs den weg het sarrazijnkruid {Anstolochia Clematitis) , waarschijnlyk 



