DE OMSTREKEN VAN ALKMAAR. 



DOOB 



P. W. VAN EEDEN. 



(Vervolg en slot.) 



Il n'y a point d'ouvrage de la nature , qui ne renforce 

 son concert particulier, oii si l'on veut, son caractöre 

 naturel , par l'habitation de rhonime , et qui n'ajoute a 

 son tour a l'habitation de l'honime quelque expression 

 de grandeur, de gaieté, de terreur ou de majesté. 



Beenardin de St. Pierre. 



Onze verhevenste gedachten, onze edelste stemmingen ontstaan als 

 wg alleen zijn met de natuur , alleen tegenover de wijde wereld. In 

 het geheimzinnige bosch, op de toppen der heuvels gevoelen wij dat 

 wij ook een eigen, zelfstandig leven, eene eigene persoonlijke vrijheid 

 hebben , voor wier ontwikkeling wij hebben geleden en gestreden , en 

 welke beiden niet kunnen tieren , als niet orde en gezag de maatschappij 

 in stand houden. 



Peinzend over de lotswisselingen der volken , treurend over hunne 

 verblindheid, maar in de vaste overtuiging dat ieder mensch, zoo hij 

 slechts icil, persoonlijk vrij en gelukkig kan zijn, slaan wij den weg 

 duinwaarts in , om op de blinkende heuvels ruimer adem te halen. 

 Die weg is door heideplanten en door de brem met hare groote gele 

 vlinderbloemen omzoomd. Weldra bereiken wij de eerste hoogte. Een 

 breed boschrgk dal slingert tusschen de hooge duingi'oepen zuidelgk 

 naar den kant van Egmond , noordelgk naar de hoogste duinen bij Schoorl , 

 waar het duin wel een uur gaans breed is en het dal in een groot , 

 zeer dor en stuivend bekken eindigt. 



17 



