DE OMSTREKEN VAN ALKMAAR. 243 



stekelachtige kliertjes bezette bloemstelen en kelken , hare sterk aro- 

 matisch riekende bladen en hoog rooskleurige , dikwijls in trosjes 

 bloeijende bloemen. Hare vruchten zijn ovaal, en, evenals die der 

 hondsroos , ongekroond. De witte duinroos heeft zwartachtige , ronde , 

 gekroonde vruchtjes. 



De studie der rozen is moeijelijk, omdat men bij haar niet te doen 

 heeft met eenige weinige scherp bepaalde soorten , maar met zeer tal- 

 rijke tusschenvormen , die dikwijls drie .of vier soorten aan elkander 

 schijnen te verbinden. Zelfs de verdeeling in hoofdgroepen blijft nog 

 steeds een probleem voor de onderzoekers , die aan de rozen het edel- 

 ste deel huns levens gewyd hebben. 



En toch is de studie van dergelijke plantengeslachten leerzamer dan 

 die der meer scherp afgebakende vormen van andere geslachten, en 

 brengt zij ons eene schrede nader tot de oplossing der vragen: wat is 

 soort? — wat zijn eigenlijk de planten zelve, en welke beteekenis 

 komt haar toe in het leven der aarde? Maar is het hier de plaats 

 wel om te spreken van den geheimzinnigen sluijer, die het ware wezen 

 der dingen nog altgd voor ons verborgen houdt? Niet door het 

 lezen van boeken, maar door eigen arbeid, door moeite en opoffering 

 leert men de natuur en hare beschouwing liefhebben. 



Geen zuivere natuurbeschouwing echter, wanneer in ons niets meer 

 is overgebleven van de kinderlijke blijdschap , die wij in onze jeugd 

 bij het zien van bloemen en vogels en vlinders hebben gevoeld , — eene 

 blijdschap , die bij "groote menschen" eenigzins koud en stijf "schoon- 

 heidsgevoel" genoemd wordt. Wie bij het zien van een wilde roos 

 niets meer gevoelt dan bij een aardappelveld, die blijve by zijn aard- 

 appelen, opdat hij ete en verzadigd worde. 



Waartoe dient die roos , die ijdele pronkster daar ? — denken de vuil- 

 grijze, kwalijk riekende, met zieke plekken bedekte aardappelplanten. 

 Zij is een dnenniet , een doodeetster in de maatschappij , — zij maakt 

 immers geen knollen , — ze leeft louter voor haar genoegen ! Weg met 

 de roos , in naam van de eene en ondeelbare aardappelenrepubliek ! 



En de menschen luisteren naar de aardappelen en gaan de roos 

 voorbij , want die roos zegt hun niets , want voor hen bestaat geen 

 andere wereld , waarvan de rozengeur zoo geheimvol spreekt ; — omdat 

 zij in hun jongelingsjaren den sleutel tot die wereld hebben verloren — 

 die het kind nog bezit. Gelukkig het volk, waar nog geluisterd wordt 

 naar het woord des dichters : A thing of beauty is a joy for ever. 



16* 



