DE OMSTREKEN VAN ALKMAAR. 247 



daat door mijn schot had zien tuimelen , — ik zou geen rust meer 

 hebben, nacht noch dag; — altijd zou ik een akelig geraamte om en 

 bij mij zien, — altijd zou ik de ontzettende woorden hooren: "Daar 

 is een stem des bloeds van uwen broeder, dat tot mij roept van den 

 aardbodem." 



Digt bij de zee zijn de heuvels kleiner en meer opeengedrongen. 

 Dikke veenbanken steken zwart af op het witte zand. Eenige schrale 

 helmbossen en een paar eenzame Picris en Hieracium met hunne gele 

 bloemen, ook de zeeraket en het loogkruid zien wij hier. De veen- 

 banken schijnen zich ver in zee uit te strekken , want het strand is 

 overal met eene laag aangespoeld veen bedekt. 



Eenmaal lagen hier uitgestrekte bosschen met zware eiken, berken 

 en welligt ook andere boomen. Het kienhout onder de duinen is door- 

 gaans zeer vergaan en moeijelijk te onderzoeken. Of er ook dennen- 

 hout onder is, heb ik nog niet kunnen bewijzen; doch sedert eenigen 

 tijd heb ik veel hout uit de veenlagen onder de duinen bijeengebragt , 

 dat ik nader hoop te onderzoeken en waaronder ik ook dennenhout 

 vermoed. Het vinden van dennenhout in dat veen zou hoogst belang- 

 rijk zgn tot staving van het vermoeden dat, toen Engeland voor vele 

 duizenden van jaren nog aan het vasteland verbonden was , de opper- 

 vlakte, waar thans de zee tusschen beide stroomt, met onmetelijke 

 dennenbosschen bedekt was , van welke ook elders in het veen de 

 sporen zijn gevonden. 



Niet alleen langs de Nederlandsche , maar ook langs de Fransche 

 kust zgn overblijfsels van voormalige bosschen tot ver in zee gevon- 

 den. In de omstreken van Cherbourg leven de herinneringen aan die 

 bosschen nog bij het volk. Maar ook in den naam Hondsbossche leeft 

 bij ons de herinnering aan een in historischen tijd ondergegane kust- 

 streek , weleer boschrijk en bewoond. 



Wij verlaten de zee en nemen onzen koers noordoostwaar ts , door 

 het breede zandbekken op een hoogen bergrug aan, die in eenige 

 breede toppen oprijst. Wij verwachten achter die toppen wederom 

 duinen: ze zijn steiler dan wij vermoedden — wij bereiken den hoog- 

 sten top — en zie — eensklaps eindigt het duin in steile , bijna ge- 

 heel met eikenhout begroeide, 180 voet hooge hellingen, en voor ons 

 ligt eene vruchtbare, bebouwde vlakte, met welvarende boerderijen, 

 weiden , bouwlanden in alle tinten van groen , dorpstorens in menigte ; 

 duizende runderen als bonte stippen op de lichtgroene vakken. On- 



