248 DE OMSTREKEN VAN ALKMAAR. 



middellyk aan den voet der duinen zien wij de vriendelijke dorpjes 

 Schoorl en Groet met hun eigenaardige kerktorens , die nog beneden 

 do hoogste duintoppen liggen. Eondom die dorpen liggen boomgaarden, 

 moes- en bloemtuintjes , en een schaduwrijk bosch strekt zich langs 

 den geheelen duinzoom uit. 



Noordwaarts , in de verte ligt de uitgestrekte vlakte de Zijp , wel- 

 eer een breed , ondiep water , en ten noordwesten , daar waar de duinen 

 bij Kamp aan het zeestrand eindigen, tot het witte torentje van Pet- 

 ten , als een donkere streep aan den gezigteinder , de Hondsbosscher 

 zeedijk. Oostwaarts zien wij tusschen torens , boerderijen en molens , 

 de hooge masten der koopvaarders en den zwarten rook der sleepstoo- 

 mers op het Noordhollandsch kanaal. 



De steile , digt met eikenhout begroeide hellingen doen aan de Gel- 

 dersche heuvels denken. Sinds den grijzen voortijd zijn die hellingen 

 onveranderd gebleven. De oudste naam van Schoorl is Scorenlo (oor- 

 konden van de 10e eeuw). Score (Deensch skaar) is verwant aan het 

 Angelsaksisch scyran , schuren , scherp afsnijden , en beteekent ook steilte ; 

 wy vinden dit woord in het Engelsche Scarborough aan de tegenover 

 liggende kust terug; "lo" beteekent een bosch, en wel meer bepaald 

 een eikenbosch (looibosch) , gelijk vroeger reeds door mij is aangetoond. 

 De naam beduidt dus : het steile bosch. 



Merkwaardig is het dat, terwyl de uitgang "lo" in de diluviale 

 streken onzes lands zeer algemeen is , in Noordholland slechts zeer 

 weinig plaatsnamen dien uitgang gedragen hebben , zooals Vronlo , 

 Scorenlo en Helichelo ; de eerste naam veranderde in den loop der 

 eeuwen tot Vronen, de tweede eerst tot Scorle, later tot Schoorl en 

 zelfs Schorel; terwyl alleen de laatste in Heilo den uitgang behouden 

 heeft. De uitgang "lo" ligt dus niet in het dialect van de Hollanders , 

 by wie de uitgangen "hout" en vooral "woude" algemeen zijn. De 

 naam ScoTlewalth , dien wij vinden in eene oorkonde van 1094, doet 

 ons een blik slaan in dien geheimvollen strijd der dialecten. 



Zou het standhouden van zekere volks-dialecten , in weerwil van den 

 invloed van eeuwen lang voortgezette volksverhuizingen , niet wijzen op 

 een zeker verband tusschen den mensch en den bodem. , dien hij bewoont ? 

 Zou zelfs het voorkomen van enkele uitzonderingen in die dialecten niet 

 in verband kunnen staan met kleine verschillen in den bodem? Zou het 

 **lo" in Scorenlo dezelfde oorzaak gehad hebben als het voorkomen van 

 diluviale planten aldaar? Niets in de natuur toch kan toevallig zijn. 



