DE OMSTREKEN VAN ALKMAAR. 251 



dat aan de kust het karakter van "uitzien" meer in de plaatsnamen 

 voorkomt, bij analogie geleverd wordt door "Kgkduin." 



Niet minder talrijk zyn de echt Nederlandsche , in het Hoogduitsch 

 niet bestaande woorden, die wij in het Angelsaksisch terugvinden. 

 Eges-lic , ijsselijk, orlege, oorlog, scT/ran, schuren, telg, telg, uhte, 

 ochtend, sar, zeer (pijnlijk), to gcidre, tegader, genipu', geniep , s^eyew , 

 steven (een zuiver Nederlandsch woord) , cnyssan , kneuzen , enz. Zelfs 

 het duistere en lang betwiste woord momhoir , vinden wij in het An- 

 gelsaksisch mundbora, beschermer, terug. 



Herinneringen uit den voortijd, waarom zijt ge ons welkom? Waarom 

 droomen wij zoo gaarne te midden eener klassieke natuur van het- 

 geen geweest is? Omdat die tijden gelukkiger waren? O neen! Ge- 

 lukkiger waren ze niet, maar ook niet ongelukkiger. Ik ben vast over- 

 tuigd dat de mensch voormaals en thans altyd even gelukkig en even 

 ongelukkig geweest is. Onze tijd is niets beter voor den mensch als 

 mensch, alle omstandigheden in aanmerking genomen, dan elk tijd- 

 perk, dat vóór ons is geweest. Toen kon hij betrekkelijk even geluk- 

 kig zijn als thans , en zij dwalen , die meenen dat de goede Natuur 

 hare eerste telgen stiefmoederlijker zou bedeeld hebben dan de laatste. 

 Integendeel, gelijk alles eenmaal oud wordt en een einde neemt, zoo 

 worden ook de verschillende gestalten der menschheid oud, en moeten 

 de eene na de andere eenmaal ondergaan. Wat onze hevigste voor- 

 vechters van den vooruitgang wenschen, eene stoffelijke welvaart van 

 land en volk , bestond in het oude Aegypte , bestaat of bestond voor 

 korte jaren nog in Japan, maar omdat wij den practischen geest der 

 Aegyptenaars en Japannezen missen , hebben wij bij ons maatschap- 

 pelijke gebreken, die daar niet gekend zijn geweest. Maar Aegypte is 

 ondergegaan, Japan en Europa worden beide oud, de groote brand- 

 punten der beschaving branden allengs uit; de luchtkasteelen van 

 vroegere geslachten zijn verdwenen ; de grootsche stichtingen van pro- 

 feten, helden en dichters vallen in puin. Onze beschaving schijnt wel 

 voortreffelijker dan die van de oudheid , maar de wezenlijke waarde 

 der menschen is niet verhoogd; integendeel moeten wij erkennen dat 

 er tusschen de menschenmassa van voor drie duizend jaren en die 

 van onzen tijd geen verschil bestaat. Nog altijd herkennen wij in de 

 tegenwoordige menschheid de morrende Israëlieten onder mozes , de 

 Grieken , die hunne edelste mannen verguisden en verbanden , de wis- 

 pelturige Romeinen, die wilden eten en genieten zonder daarvoor te 



